เลี่ยงเสี่ยงทำทีเอ่ยราวกับสนทนาเล่น “น้องสาวข้าให้กำเนิดบุตรเมื่อใด อยู่ที่เมืองหลวง หรือหลังจากไปเยี่ยนหยุนแล้ว?”
เหยียนฮวนยิ้มซื่อ ๆ “ย่อม...ย่อมเป็นที่เยี่ยน...เยี่ยนหยุนแล้ว”
เลี่ยงเสี่ยงขยับกายเข้าไปใกล้ พลางชักจูงว่า “ซินหยางหน้าตาคล้ายน้องสาวข้า แต่สือเยี่ยนกลับไม่เหมือน คงจะคล้ายบิดาของเขากระมัง?”
“ใช่ ๆ คล้าย คล้ายบิดาของเขา”
เลี่ยงเสี่ยงรีบถามต่อ “ข้าเห็นสือเยี่ยนหน้าตาคล้ายองค์รัชทายาทยิ่งนัก หรือว่าพวกเขาจะมีความเกี่ยวข้องกัน?”
“เจ้าพูดถูกแล้ว!”
เหยียนฮวนตบโต๊ะ กายโงนเงนแทบล้มคว่ำ
ดวงตาเลี่ยงเสี่ยงเป็นประกาย “เกี่ยวข้องกันอย่างไร?”
“บิดา...บิดาของเขาหน้าตา...คล้ายองค์รัชทายาท สือเยี่ยนก็เลย...ก็คล้ายองค์รัชทายาทด้วย”
เลี่ยงเสี่ยงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เบือนหน้าไปอีกทาง ไม่อยากสนใจสตรีผู้นี้แล้ว
ทว่าก็ยังไม่ยอมแพ้
ดื่มจนเป็นเช่นนี้แล้ว ไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่หลุดปาก!
เขาถามซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้คำตอบสักอย่าง จนกระทั่งเหยียนฮวนทนฤทธิ์สุราไม่ไหว ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เคลิ้มหลับไป
แม้เหยียนฮวนจะไม่ค่อยฉลาดนัก แต่ในยามสำคัญไม่เคยพลาด ต่อให้เมามายจนงุนงงก็ยังไม่ยอมให้ใครล้วงความลับออกจากปากได้
เลี่ยงเสี่ยงหมดหนทางโดยสิ้นเชิง
ดื่มจนเป็นเช่นนี้ย่อมกลับไปไม่ได้ เขาจึงประคองนางไปวางบนเตียง แล้วสั่งสี่เชว่ให้ช่วยถอดเสื้อผ้าให้นาง
เมื่อจัดการเรียบร้อย สี่เชว่เหลือบมองนายท่านที่ยืนอยู่หน้าต่าง คำนับแล้วถอยออกไป พอก้าวพ้นประตูก็ยกมือปิดปากแอบหัวเราะ ก่อนเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
เลี่ยงเสี่ยงมองคนบนเตียง เดิมทีก็คิดจะกลับแล้ว แต่จู่ ๆ ได้ยินเหยียนฮวนร้องว่ากระหายน้ำ จึงรินน้ำให้นางหนึ่งถ้วย