“ฮ่องเต้ทรงมีพระทัยลึกล้ำและเด็ดขาดยิ่งนัก” หนิงซีหลานพึมพำกับตนเอง
นางไม่เคยเข้าใจบุรุษผู้นี้อย่างถ่องแท้เลย
ฮ่องเต้ทรงสุขุมเย็นชา นางเคยคิดเสมอว่าบุรุษเช่นนี้ย่อมโปรดสตรีที่เย็นชาและสงบเสงี่ยมเช่นเดียวกัน ดูท่าจะมิใช่เสียแล้ว
“ซ่งหลินเหยา”
หนิงซีหลานท่องชื่อนั้นในใจ ที่แท้ฮ่องเต้ทรงโปรดสตรีเช่นนี้
————
ยามซ่งหลินเหยาลืมตาขึ้น ก็เห็นเซียยิ้นเฉินตื่นบรรทมแล้ว กำลังให้บ่าวสาวในวังปรนนิบัติแต่งกายและชำระพระวรกาย
บ่าวสาวในวังเข้าออกพระตำหนักขวักไขว่ ทว่าล้วนเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ไม่ส่งเสียงแม้สักนิด
เตียงนอนยุ่งเหยิง ราวกับกำลังบอกเล่าความเร่าร้อนเมื่อคืนอย่างเงียบงัน บุรุษที่อดกลั้นมานานสามปีมิได้ยับยั้งชั่งใจเลย จวบจนนางไร้เรี่ยวแรง เขาจึงยอมส่งเสียงกลองถอนทัพ
หลังจากนั้นนางแทบไม่มีแรงแม้แต่จะอาบน้ำ เพียงเอนศีรษะก็ผล็อยหลับไป
“เสียงปลุกเจ้าให้ตื่นหรือ”
เมื่อเห็นนางลุกขึ้นนั่ง เซียยิ้นเฉินก็เอ่ยถาม
ซ่งหลินเหยาลงจากเตียง “มิใช่เพคะ กระหม่อมหญิงหลับเต็มอิ่มแล้ว”
หลังชำระพระวรกายเสร็จ เซียยิ้นเฉินกำชับให้นางพักผ่อนต่ออีกสักครู่ แล้วจึงเสด็จออกจากพระตำหนัก
เมื่อคิดถึงแรงสั่นสะเทือนที่จะเกิดขึ้นในที่ประชุมเช้าวันนี้ ซ่งหลินเหยาจะยังมีแก่ใจหลับต่อได้อย่างไร
ทว่าเมื่อมองบุรุษที่ดูสดชื่นมีชีวิตชีวา ซ่งหลินเหยาก็อดสงสัยไม่ได้ เมื่อคืนเขาเหน็ดเหนื่อยอยู่ครึ่งค่อนคืน เหตุใดจึงไม่เหนื่อยเลย กลับกระปรี้กระเปร่าเช่นนี้
นึกถึงคนที่เรียกร้องไม่รู้จักพอเมื่อคืน ตกลงแล้วเขาเป็นฝ่ายทำให้นางพอใจ หรือนางเป็นฝ่ายทำให้เขาพอใจกันแน่
————
ณ ท้องพระโรงจิ้นหลวน เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินข้าราชบริพารอ่านพระราชโองการ เสียงฮือฮาที่คาดไว้ก็พลันดังขึ้นทั่วท้องพระโรง
ที่ร้ายกว่านั้นคือ ฮ่องเต้มิได้ทรงส่งข่าวล่วงหน้าแม้แต่น้อย กลับมีพระราชโองการสถาปนาฮองเฮาโดยตรง ไม่เปิดโอกาสให้เหล่าขุนนางขัดขวาง