“ฮูหยินโปรดระงับโทสะเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้รีบเข้าไปห้าม
เวินเหยียนในลานบ้านหันกลับไปมองเศษเครื่องเคลือบที่แตกกระจายอยู่เบื้องหลัง
“สตรีจอมชั่ว!”
เห็นทั้งสองฝ่ายกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง บ่าวจึงรีบเข้าห้ามปราม แล้วประคองเจ้านายออกไป
“ผ่านมาตั้งหลายปี นิสัยก็ยังเป็นเช่นนี้!”
บ่าวประคองเวินเหยียนออกไป พลางได้ยินเขาด่าพึมพำไม่หยุด “ยังคิดว่าตนเป็นธิดาแท้ของไท่ซืออยู่อีกหรือ!”
“ด้วยชาติตระกูลทางมารดาของนาง หากเป็นบ้านอื่นคงหย่านางไปสิบหนแปดหนแล้ว ครอบครัวเรามีเมตตา เห็นแก่นางที่สูญเสียญาติพี่น้อง จึงให้เกียรตินางในฐานะภรรยาเอก ตลอดหลายปีมานี้ไม่เคยบกพร่องเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย หรือการเดินทาง”
“แล้วนางเล่า! เฮอะ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ซ้ำยังกล้าด่าทอ ธิดาข้าราชการผู้ผิดอย่างนางก็ไม่รู้จักสำรวมเสียบ้าง ช่างเป็นตัวอะไรไม่รู้”
“ไม่รู้จักดีชั่วเช่นนี้ จะตามใจไม่ได้!”
บ่าวเอ่ยปลอบเจ้านายด้วยถ้อยคำดี ๆ ก่อนประคองเขาจากไปไกล ส่วนในห้อง สาวใช้ก็กำลังเกลี้ยกล่อมเมิ่งตี๋
“ฮูหยิน เมื่อครู่ท่านวู่วามเกินไปแล้ว จะไม่เกรงใจลูกเขยก็แล้วไปเถิด แต่ไม่ควรพาลถึงนายท่านด้วยเจ้าค่ะ”
นางยกถ้วยชาขึ้นด้วยสองมือ หวังให้ฮูหยินคลายโทสะ
เมิ่งตี๋เหลือบมองถ้วยชาที่ส่งมา แล้วฉวยไปฟาดลงกับพื้น สาวใช้ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง มองดูข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอีก
นางได้แต่ทอดถอนใจอยู่ในใจว่า คุณหนูช่างเอาใจยากเหลือเกิน
ครั้งนั้นอดีตจักรพรรดิพระราชทานเสกสมรสให้ทั้งสอง เมิ่งตี๋รังเกียจสามีที่ไร้ความสามารถผู้นี้จากก้นบึ้งของหัวใจ
ส่วนเวินเหยียนซึ่งต้องเผชิญกับภรรยาที่วางท่าเย่อหยิ่ง ทั้งยังมีหญิงในดวงใจอยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่ชอบนางเข้าไปใหญ่
นิสัยของเมิ่งตี๋ ธิดาแท้คนรองของไท่ซือ มิใช่สิ่งที่ใครแต่งขึ้น คนที่เติบโตมาอย่างสูงศักดิ์ตั้งแต่เล็กจะเคยเรียนรู้การเอาใจผู้อื่นได้อย่างไร มีแต่คนอื่นคอยตามใจนาง ทั้งยังมีบิดาผู้มีฐานะสูงส่งเหนือผู้ใด มีพี่สาวนอกสายเลือดแท้เป็นพระชายาองค์รัชทายาท แม้แต่พ่อแม่สามีก็ยังเกรงใจนางอยู่หลายส่วน นางจึงไม่เคยคิดลดตัวไปเอาใจสามี