อิ่มหนำสำราญกันแล้ว
ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน
โจวเจิ้งก็เดินเตร็ดเตร่กลับบ้านคนเดียว
เปิดประตูมา ในบ้านไม่มีใคร เขาก็เข้าห้องตัวเองไป
ส่วนเรื่องที่แม่ไปไหน ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา ก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังอยู่ที่โรงงานยังไม่กลับ
ช่วงนี้โรงงานทอผ้าไหมมีผลประกอบการแย่ลงเรื่อยๆ จนเงินเดือนค้างจ่ายมาสามสี่เดือนแล้ว คนจำนวนมากต้องกลับบ้านไปรอรับการเรียกกลับเข้าทำงาน ส่วนหลี่อ้ายหลิงผู้เป็นแม่ ในฐานะที่เป็นแกนนำด้านเทคนิคของโรงงาน และเป็นแรงงานต้นแบบ ก็ยังคงต้องไปทำงานตามปกติ ถึงแม้จะไม่ได้เงินเดือน ไม่ค่อยมีงานทำ แต่โรงงานก็ยังต้องไป เซ็นชื่อเข้างานก็ยังต้องเซ็น
"ช่างใหญ่ 350 ต่อวัน สิบคน ช่างเล็ก 250 ต่อวัน แปดคน พี่ไห่คนเดียว 500 คนทำบัญชีฝ่ายโลจิสติกส์ เดือนละ 300..."
"เงินเดือนของคนพวกนี้รวมกันเดือนละ 6,300"
"ตอนนี้ราคาท้องตลาด แบบจ้างแรงงานอย่างเดียวไม่รวมค่าวัสดุ ราคาต่อตารางเมตร 65 บาท ถ้าจ้างเหมาทั้งแรงงานและวัสดุ ราคาต่อตารางเมตร 210 บาท แต่แบบเหมารวมวัสดุเราต้องวิ่งหาซื้อของเอง ไม่เหมาะกับการทำระยะยาวเพราะมีความเสี่ยง งั้นเริ่มจากรับงานแบบจ้างแรงงานอย่างเดียวก่อน!"
"ถ้าอยากให้เดือนหน้าไม่ขาดทุน อย่างน้อยต้องรับงานหนึ่งงาน ถ้าอยากมีเงินเลี้ยงข้าวกลางวันและแจกโบนัสได้ ต้องรับงานอย่างน้อยสองงาน!"
โจวเจิ้งนั่งคิดคำนวณอยู่กับโต๊ะ
คนน้อย งานน้อย บัญชีก็คิดง่าย
เรื่องการหางาน เขาไม่กลัวว่าจะหามาไม่ได้
ในยุคนี้ คนว่างงานในเมืองเยอะ แม้แต่จะกินข้าวยังลำบาก แต่ในชนบทช่วงนี้ มีคนที่เก็บเงินไว้เพื่อสร้างบ้านใหม่อยู่มากมาย
เมื่อเทียบกับในเมืองแล้ว
แถบชนบทนี่แหละคือมหาสมุทรสีคราม
เพียงแต่ การสร้างบ้านในหมู่บ้าน ส่วนใหญ่จะซื้ออิฐซื้อวัสดุกันเอง หาคนในครอบครัว คนในหมู่บ้านช่วยกันทำเอง มีก็แค่จ้างแรงงานรายวันมาช่วยเป็นบางครั้ง แบบนี้ประหยัดเงิน
ที่จะจ้างทีมงานก่อสร้างเป็นทางการ ๆ นั้น มีไม่มาก
นี่คือโอกาสของโจวเจิ้ง!
พอคิดบัญชีเสร็จ
ก็มีแบบแผนในใจขึ้นมา
จะทำอะไร ต้องทำยังไง ก็พอมีแนวทางแล้ว
ต่อไปนี้...
โจวเจิ้งเตรียมตัวรอคืนนี้
เหตุผลที่เขารอมาหลายวัน แล้วเพิ่งมาวันนี้ซึ่งเป็นสิ้นเดือนวันที่ 30 ถึงไปหาคนมาตั้งทีมงานก่อสร้าง ก็เพื่อคืนนี้ไงล่ะ!
สิ้นเดือนแล้ว
เขากำลังคิดบัญชี
ระบบก็ต้องคิดบัญชีเหมือนกัน!
......
กลางดึก
เมื่อเข็มนาฬิกาเข็มสั้นกับเข็มยาวชี้ขึ้นพร้อมกัน
[ระบบกำลังตรวจสอบ]
[จำนวนบริษัทปัจจุบัน: 1]
[จำนวนพนักงานประจำบริษัทปัจจุบัน: 20 คน]
[ยอดโบนัสที่จะจ่ายเดือนนี้: 153,185 หยวน]
[ยอดโบนัสที่ยังไม่ได้จ่ายปัจจุบัน: 153,185 หยวน]
[บริษัทที่จะจ่ายโบนัสในครั้งนี้: ทีมก่อสร้างตำบลต้าหวางสือ อำเภอไห่ [เปิดใช้งาน]]
[โบนัสจะถูกจ่ายเพิ่มเติมอย่างเหมาะสมตามรายได้ปกติของบริษัทในเดือนถัดไป หากไม่เป็นไปตามเงื่อนไขการจ่าย จะเลื่อนการจ่ายออกไป]
[โปรดรอติดตาม...]
"หนึ่งแสนห้าหมื่นสามพันหนึ่งร้อยแปดสิบห้า..."
สายตาโจวเจิ้งเป็นประกาย
เงินก้อนนี้ถ้าตอนนี้มอบให้เขาได้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินเดือน แค่สวัสดิการต่างๆ ของพนักงานทุกคน เขาสามารถจัดเต็มได้ทันที ให้ตรงตามกฎหมายแรงงานฉบับใหม่ที่ประกาศใช้ปีนี้ทุกประการ ไม่มีปัญหาแม้แต่นิดเดียว
เพียงแต่ เงินก้อนนี้ดูเหมือนจะยังไม่ใช่ของเขาซะทีเดียว
"จะถูกจ่ายเพิ่มเติมอย่างเหมาะสมตามรายได้ปกติของบริษัทในเดือนถัดไป ก็คือการทำให้เงินถึงมืออย่างเหมาะสม"
"แล้วที่บอกว่าไม่เป็นไปตามเงื่อนไขการจ่ายจะเลื่อนการจ่ายออกไป แปลว่าอะไร?"
"เงื่อนไข?"
"เงื่อนไขอะไร?"
โจวเจิ้งรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจในตอนแรก
เงื่อนไขการจ่ายนี้แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่?
คิดไม่ออก โจวเจิ้งก็ไม่คิดที่จะจมอยู่กับมันต่อไป
การปิดบัญชีสิ้นเดือนครั้งนี้แสดงให้เห็นแล้วว่าระบบนี้ยังคงอยู่ และทำงานได้เป็นปกติ ไม่มีปัญหา
ส่วนเรื่องเงื่อนไขการจ่ายนั้น...
ขอแค่เงินจ่ายออกมาได้ ค่อยๆ สังเกตและทำความเข้าใจเอาเองก็แล้วกัน
เวลาผ่านไปหนึ่งคืน
โจวเจิ้งตื่นนอนออกจากบ้าน
ตั้งใจจะไปดูที่จุดนัดพบสักหน่อย แล้วค่อยออกไปหางาน
เมื่อคืนคิดคำนวณมาหมดแล้ว เดือนนี้ถ้าจะให้ค่าใช้จ่ายต่างๆ ดำเนินไปได้ ยังไงก็ต้องทำงานให้เสร็จอย่างน้อยสองงาน ถึงจะเหลือเก็บ
ตอนนี้ทีมงานเพิ่งก่อตั้ง ยังไม่มีชื่อเสียง จะไปนั่งรออยู่บ้านให้คนอื่นเอางานเอาเงินมาส่งให้ถึงที่ก็คงไม่ได้
ยังไงก็ต้องออกไปตระเวนดูแถวๆ นี่แหละ
โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อม!
"หัวหน้า!"
"มีงานแล้ว!"
"หะ?!"
โจวเจิ้งเพิ่งถึงจุดนัดพบ ยังงงๆ อยู่เลย
ชุยฉางไห่ยิ้มกว้างเดินเข้าไปใกล้ พูดด้วยความตื่นเต้น "ลุงของเอ้อเหอเมื่อคืนมาหาเขา อยากจะสร้างบ้าน คิดว่าเขามีฝีมือ เลยให้เขากลับไปช่วย"
"เอ้อเหอพอถูกถามไป ยังไม่ได้หาคนเลยด้วยซ้ำ"
"แล้วเขาก็เลยพูดเรื่องทีมงานของเราให้ลุงเขาฟัง"
"ลุงเขาคิดว่าเอ้อเหอเป็นหลานแท้ๆ คงไม่หลอกลวงเขา ก็เลยเตรียมจะยกงานนี้ให้เราทำ แบบเหมารวมทั้งแรงงานและวัสดุ!"
"หะ?"
โจวเจิ้งประหลาดใจ
"น้าเซียว นี่ลุงแท้ๆ ของผม คนในครอบครัวเอง" หลี่เอ้อเหอยิ้มอย่างซื่อๆ พูดอย่างจริงจัง "สองจุดนั้นผมไม่เอาแล้ว ขอแค่สร้างบ้านให้แข็งแรงก็พอ"
โจวเจิ้งยกมือขึ้นห้าม
"ผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น"
"เมื่อวานฉันบอกว่าแนะนำงานให้ได้สองจุด ก็ต้องสองจุด ส่วนเรื่องบ้าน ความแข็งแรงทนทานเป็นสิ่งจำเป็น"
"ในเมื่อลุงยกงานนี้ให้พวกเรา พวกเราก็ต้องทำออกมาให้ดี ไม่ให้เสียชื่อ"
"งั้นแบบนี้..."
โจวเจิ้งครุ่นคิด
"ใบเสร็จค่าวัสดุทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นอิฐแดง ปูนซีเมนต์ หรือทรายและหิน สัญญาก่อสร้างเป็นทางการ ที่เซ็นก่อนเริ่มงานจริง รวมถึงลายเซ็นรับรองผลงานในแต่ละช่วง และการยืนยันความเรียบร้อยตอนสุดท้าย แล้วเพิ่มหนังสือรับประกันคุณภาพสิบปีอีกหนึ่งฉบับ ทำสองชุดเท่ากัน เราเก็บไว้ชุดหนึ่ง ให้ลุงเก็บไว้อีกชุดหนึ่ง"
"ภายในสิบปี หากมีปัญหาใดๆ เกี่ยวกับการก่อสร้าง พวกเรารับผิดชอบทั้งหมด!"
"ดี!"
"แบบนี้ดี!"
คนรอบข้างที่มุงดูอยู่ต่างพากันส่งเสียงเห็นด้วย
"หัวหน้า ถ้าคำพูดนี้หลุดออกไป รับรองคนที่มาหาเราทำงานต้องต่อคิวกันไม่ขาด" ชุยฉางไห่หัวเราะอย่างตื่นเต้น
"ขอบคุณน้าเซียวครับ ผมขอขอบคุณแทนลุงผมด้วย" หลี่เอ้อเหอกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
"จะให้ลุงมาขอบคุณฉันได้ยังไง!" โจวเจิ้งพูดพลางยิ้ม "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ที่แนะนำทีมงานให้ลุงนาย และขอบคุณลุงที่ไว้ใจทีมงานของพวกเรา"
"คนอื่นเขาไว้ใจเรา เราก็ต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง!"
"ครับ!"
"ต้องไม่ทำให้ผิดหวัง!"
"สู้! ต้องทำออกมาให้สวย!"
[78][82][85][79][74][80]...
โจวเจิ้งกวาดตามองไป คำพูดเมื่อกี้นี้ ทำให้ความภักดีบนหัวของแต่ละคนเพิ่มขึ้นไม่มากก็น้อย
"ในเมื่อมีงานแล้ว"
"เราก็ต้องเตรียมตัวกันได้แล้ว"
"ไปที่บ้านลุงเอ้อเหอกันก่อน ไปทำความรู้จักบ้าน ดูสถานการณ์"
"ไปกัน!"
ว่าแล้วก็ไปเลย
คนกลุ่มหนึ่งขี่จักรยานออกจากอำเภอ
บ้านลุงของหลี่เอ้อเหออยู่ที่หมู่บ้านซานเป่าจื่อ ไม่ไกลจากอำเภอ
ขี่อยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็หยุด หลี่เอ้อเหอชี้ไปที่หมู่บ้านข้างหน้า "นี่แหละหมู่บ้านที่ลุงใหญ่ผมอยู่"
โจวเจิ้งมองไปไกลๆ
ถนนดินโคลนสายหนึ่งทอดตรงเข้าหมู่บ้าน
สองวันก่อนเพิ่งฝนตก พื้นดินยังไม่แห้งสนิท รอยล้อรถที่ถูกบดเป็นทางขรุขระเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น โดนล้อบดเป็นคลื่นดินซัดเป็นระลอก
ไกลออกไป ในหมู่บ้านมีบ้านเก่าใหม่ปะปนกัน ตั้งเรียงรายไม่เป็นระเบียบ บ้านใหม่ชั้นสูงที่ก่อด้วยอิฐแดงมุงกระเบื้องแดง อยู่ปนกับบ้านดินเก่าแก่ที่สร้างไว้แต่เนิ่นๆ
"บ้านลุงใหญ่ผมอยู่ตรงนั้น ยังเป็นบ้านดินที่สร้างไว้แต่ก่อน"
"หลายปีมานี้ก็ซ่อมแซมเรื่อยมา ผมก็เคยมาช่วยซ่อมอยู่หลายครั้ง สองปีมานี้เก็บเงินได้บ้าง เลยคิดว่าจะสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องสักหลัง ไม่คิดจะซ่อมอีกแล้ว"
"ได้!"
"เราไป หาลุงนายคุยกัน"
โจวเจิ้งขี่รถนำหน้าเข้าหมู่บ้าน ส่วนคนอื่นตามติดมา
หลี่เอ้อเหอมาถึงหน้าบ้านลุงใหญ่ ผลักประตูแล้วตะโกน "ลุงใหญ่ ลุงใหญ่!"
ลุงใหญ่ออกมาต้อนรับ พร้อมกับคนในครอบครัวบางคน
"ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ พี่ชายคนรอง พี่สะใภ้คนรอง" หลี่เอ้อเหอทักทาย "นี่คือหัวหน้าทีมก่อสร้างของเรา เถ้าแก่โจว"
"เถ้าแก่โจว"
"ลุงใหญ่ครับ!"