ชื่อวิทยาศาสตร์ของหอยเลือดคือหอยตลับโคลน
มันชอบทะเลตื้นที่อบอุ่นและหาดโคลนซึ่งมีน้ำจืดไหลลงมา ทั้งยังต้องการความเค็มของน้ำและสภาพพื้นดินที่เหมาะสมเป็นพิเศษ
ชายหาดผืนนี้อยู่ตรงจุดที่ลำธารสายเล็กไหลลงสู่ทะเลพอดี
ตอนที่หวังเฟิงกับเฉินเสวี่ยมาถึง พวกเขาทั้งสี่ก็ขุดใส่ถังใหญ่จนเต็มไปแล้วสองใบ
เฉินเสวี่ยยังอุตส่าห์เอาน้ำมาให้ พอเห็นอู๋ซุ่ยที่เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปหมดก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงบอกให้เขาดื่มน้ำพักให้หายเหนื่อยก่อน
หวังเฟิงเข็นรถเข็น บนรถวางกระสอบปุ๋ยใบใหญ่ซ้อนกันอยู่กว่าสิบใบ
พอมาถึง เธอก็ปล่อยรถเข็นทิ้งไว้ข้าง ๆ ไม่ทันแม้แต่จะหอบหายใจสักครั้ง
“น้องรอง อยู่ตรงไหนล่ะ? หอยเลือดอยู่ไหน?”
อู๋ซุ่ยชี้ไปยังผืนทรายกว้างใหญ่ที่ถูกพลิกขึ้นมา
หวังเฟิงมองแวบหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“แม่เจ้าโว้ย นี่... เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
เฉินเสวี่ยเองก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอโตริมทะเลมาตั้งแต่เด็ก เคยขุดหอยเลือดเหมือนกัน แต่ก็ขุดทีละตัวตามซอกหินหรือหาดโคลน
ส่วนภาพที่พลิกทรายขึ้นมาแล้วเจอหอยเป็นกลุ่มใหญ่เต็มไปหมดแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง รีบลงมือเถอะ” อู๋ซุ่ยเทน้ำให้ซูรั่วเสวี่ยกับคนอื่น ๆ แล้วบอกให้พักสักครู่
“พี่สะใภ้กับเสี่ยวเสวี่ยช่วยเก็บ ส่วนผมขุดเอง เราต้องแข่งกับเวลา อีกเดี๋ยวน้ำขึ้นหรือคนในหมู่บ้านมาเห็นเข้าจะยุ่งเอา”
หวังเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ฉวยพลั่วเหล็กจากมือเขาไปทันที
“พาซูเจี่ยงป้านกับพวกเขาไปพักก่อน เดี๋ยวฉันขุดเอง”
พอผู้หญิงคนนี้ออกแรงขึ้นมา พละกำลังของเธอก็น่ากลัวเอาเรื่อง