ภายในลานบ้าน คนทั้งครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะหินกันอยู่
อู๋ซุ่ยรับเงินจากมือเฉินเสวี่ยมาแบ่งเป็นสองส่วน
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้”
เขาเลื่อนเงินส่วนหนึ่งไปตรงหน้าอู๋กัง
“ตามกติกาที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ สินค้าล็อตนี้พวกพี่ได้สองส่วนจากสิบส่วน เป็นเงิน 9,360 หยวน พวกพี่รับไป 10,000 หยวน ส่วนที่เกินถือเป็นค่าตอบแทนที่พี่สะใภ้ช่วยลงแรง”
หวังเฟิงถูมือกับผ้ากันเปื้อนแรง ๆ อย่างที่ไม่ค่อยได้ทำมาก่อน สีหน้าดูเก้อเขินอยู่บ้าง
เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าถ้าไม่มีอู๋ซุ่ย พวกเขาคงไม่มีทางได้แตะต้องปลิงทะเลแม้แต่เงา
ใครจะคิดว่าช่วงพายุไต้ฝุ่นจะออกไปเก็บของทะเลริมชายหาดกันล่ะ?
นั่นมันหาเรื่องตายชัด ๆ
แต่พอเห็นเงินกองโตอยู่ตรงหน้า เธอก็ถึงกับคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
อู๋ซุ่ยยัดเงินใส่มือพี่ชายโดยไม่ฟังคำปฏิเสธ
“พี่ใหญ่ พี่น้องแท้ ๆ ก็ต้องคิดบัญชีให้ชัด ตกลงกันไว้สองส่วนก็คือสองส่วน”
“ต่อไปเรายังมีโอกาสออกทะเลไปจับของชิ้นใหญ่กันอีกเยอะ ถ้าพี่เอาแต่ปฏิเสธทุกครั้ง ต่อไปผมคงไม่กล้าเรียกพี่แล้ว”
อู๋เจี้ยนกั๋วเคาะกล้องยาสูบเบา ๆ
“ลูกใหญ่ น้องรองให้เงินแก ก็รับไว้เถอะ”
“เก็บเงินไว้ให้เสี่ยวหู่ใช้เรียนหนังสือในอนาคต”
อู๋กังถึงได้รับเงินไปทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ
หวังเฟิงคว้าเงินไปแนบอกทันที ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
“โอ๊ย สวรรค์ หนึ่งหมื่นหมื่นหยวนเชียวนะ!”
เธอถือเงินวิ่งเข้าบ้านไปทันที แล้วรีบเอาไปซ่อนไว้
อู๋ซุ่ยนับเงินออกมาอีก 500 หยวนแล้วยื่นให้พ่อแม่