น้ำซุปไก่ราดลงมาจากศีรษะ
ร้อนเดือด ทั้งชาม ทั้งน้ำมันทั้งน้ำซุป
สามนาทีก่อนหน้านั้น
บนโต๊ะอาหารค่ำมีอาหารหกอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย
ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊ว ปลากะพงนึ่ง กุ้งผัดน้ำมัน โต๊ะถูกจัดจนแน่นขนัด
หลินเฉินนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ ก้มหน้ากินข้าวสวย
ในชามไม่มีอาหารกับข้าว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเนื้อสัตว์
ตลอดสามปีนี้ เขาไม่เคยคีบกับข้าวบนโต๊ะเลยสักครั้ง ส่วนคนอื่นบนโต๊ะก็ไม่เคยเหลือไว้ให้เขาเช่นกัน
แม่ยายจางกุ้ยหลานยกซุปไก่ออกมา เดินผ่านตัวเขาแล้วหยุดลง
“ไอ้ไร้ประโยชน์”
หลินเฉินไม่เงยหน้า
“สามปีแล้ว กินของบ้านซู อยู่บ้านซู แม้แต่ไข่สักฟองก็ยังออกแรงไม่ได้”
“ลูกเขยของป้าหวังบ้านข้าง ๆ เดือนก่อนซื้อกำไลทองให้แม่ยาย แล้วนายล่ะ? แม้แต่ต่างหูเงินสักคู่ก็ยังซื้อไม่ไหว!”
“ถ้าฉันเป็นนาย คงหาสักเชือกผูกคอตายไปนานแล้ว จะได้ไม่มายืนเกะกะลูกตาคนอื่นอยู่ตรงนี้”
ตะเกียบในมือหลินเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง
เพียงครู่เดียวเท่านั้น
จางกุ้ยหลานพลิกข้อมือ
ซ่า!
ซุปไก่ราดลงมา
น้ำซุปมันเยิ้มไหลตามเส้นผมลงมา อาบใบหน้าและลำคอจนแดงเถือก
ร้อน
ร้อนมาก
หลินเฉินกำตะเกียบแน่น
จากนั้นก็ค่อย ๆ คลายนิ้วออกทีละนิ้ว
เขาไม่พูดอะไร
“อ้าว ยังจะทำเป็นน้อยใจอีกหรือ?” จางกุ้ยหลานกระแทกชามเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง “ฉันว่าแกสองคำแล้วมันยังไง? ถ้าแกเป็นผู้ชายจริง คงไม่ต้องแต่งเข้าบ้านผู้หญิง มาเป็นหมาในบ้านเมียหรอก!”
ซูเหวย น้องชายภรรยา ไขว่ห้างพลางใช้เท้าเตะเก้าอี้ของเขา
“แม่ฉันพูดกับแกอยู่นะ! หูหนวกหรือไง?”
หลินเฉินค่อย ๆ ก้มหน้าลง
“ครับ”
สามปีมานี้ เขาพูดอยู่แค่สามคำ
ครับ
ได้
ทราบแล้ว
“ซุปหกแล้ว” จางกุ้ยหลานบุ้ยคางชี้โต๊ะ “เช็ดให้สะอาด”
หลินเฉินวางตะเกียบ หยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมา
เขาค่อย ๆ เช็ดซุปบนโต๊ะและซุปบนพื้นทีละนิด
จางกุ้ยหลานยังไม่หายโมโห จึงยื่นรองเท้าส้นสูงออกมา
“กระเด็นโดนรองเท้าแล้ว”
“เช็ด”
มือของหลินเฉินหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที
เพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น
จากนั้นเขาก็ก้มลง ใช้แขนเสื้อเช็ดรองเท้าข้างนั้นจนสะอาด
ซูเหวยยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายไปพลางบรรยายไปพลาง
“ทุกคน ดูนี่สิ! นี่แหละพี่เขยไร้ประโยชน์ของผม! เงินเดือนห้าพัน กินอยู่บ้านเมียมาสามปี ตอนนี้ยังต้องเช็ดรองเท้าให้แม่ผมอีก!”
“กดติดตามแล้วกดไลก์สองทีด้วย พรุ่งนี้จะถ่ายตอนมันคุกเข่าบนกระดานซักผ้าให้ดู!”
เสียงหัวเราะ
เสียงหัวเราะดังไปทั่วทั้งโต๊ะ
ซูฉิง ภรรยาของเขา นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เธอถือชามอยู่
แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่ยกขึ้น
ราวกับคนที่ถูกสาดน้ำซุปเดือดใส่ทั้งตัวไม่ใช่สามีของเธอ
แต่เป็นหมาจรจัดที่ไม่มีใครต้องการ
“ฉันอิ่มแล้ว”
เธอวางชาม ลุกขึ้นเดินไปชั้นบน
รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนบันได
กึก
กึก
กึก
เสียงค่อย ๆ ห่างออกไปทีละก้าว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ได้พูดกับเขา
แม้แต่คำเดียว
---
ห้าทุ่ม
บ้านตระกูลซูปิดไฟหมดแล้ว
หลินเฉินล้างจานอยู่ในครัวเพียงลำพัง
จานของคนทั้งบ้านสี่คน เขาเป็นคนล้างทั้งหมด ล้างมาสามปี ไม่เคยขาดสักวัน
น้ำเย็นเฉียบ
มือของเขาแช่น้ำจนซีดขาว ข้อนิ้วใหญ่โต ฝ่ามือเต็มไปด้วยหนังด้าน
จานเรียงอยู่บนชั้นวาง แต่ละใบล้วนบิ่น
เขาล้างไปหนึ่งใบ ก็นับไปหนึ่งครั้ง
“หนึ่งพันแปดสิบแปด”
“หนึ่งพันแปดสิบเก้า”
ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังนับอะไร
พอล้างถึงจานบิ่นใบสุดท้าย—
“หนึ่งพันเก้าสิบห้า”
ติ๊ง
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ระบบลงชื่อ ครบกำหนดสามปี!】
มือของหลินเฉินไม่หยุด
เขาล้างจานจนสะอาด แล้วคว่ำลงบนชั้นวาง
【ยินดีกับผู้ถือครอง! อดทนมาหนึ่งพันเก้าสิบห้าวัน ปลดล็อกรางวัลทั้งหมดแล้ว!】
【ยืนยันกฎเมื่อสามปีก่อน: ลงชื่อติดต่อกันสามปี ห้ามเปิดเผยความสามารถใด ๆ หากเปิดเผยหนึ่งข้อ สิ่งนั้นจะถูกล้างหนึ่งข้อ】
【ทำตามกฎสำเร็จแล้ว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณจะไม่ถูกจำกัดอีก】
ตัวอักษรหลายบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้า
มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
【ลงชื่อในครัว 1,095 วัน: ทักษะทำอาหารระดับเทพ อาหารงานเลี้ยงหลวง 108 จาน】
—ตลอดสามปีนี้ อาหารทั้งหมดเป็นฝีมือเขา พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากินอาหารงานเลี้ยงหลวงมาสามปี
【ลงชื่อในห้องน้ำ 1,095 วัน: พลังภายในบรรลุขั้นสูงสุด ปรมาจารย์แห่งยุทธภพ】
—อย่าถามว่าทำไมถึงลงชื่อในห้องน้ำ ระบบบอกว่ายิ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น สิ่งที่ได้มาก็ยิ่งร้ายกาจ
【ลงชื่อในโรงรถ 800 วัน: บูกัตติ ชิรอนหนึ่งคัน ซูเปอร์คาร์สิบคัน ทักษะการขับขี่ระดับสูงสุด】
【ลงชื่อในห้องหนังสือ 600 วัน: บริษัทสามแห่ง ทรัพย์สินหนึ่งแสนล้าน】
【ลงชื่อที่ระเบียง 500 วัน: สืบทอดวิชาแพทย์เทวะ ใช้เข็มเงินเพียงเล่มเดียวชิงคนจากมือเจ้าผีเสื้อสมิง】
【ลงชื่อในห้องเก็บของ 300 วัน: บัตรดำสิบใบ แต่ละใบมียอดเงินเก้าหลัก】
【ลงชื่อในห้องใต้ดิน 200 วัน: ตราแห่งเทพสงครามหนึ่งชิ้น และเครือข่ายใต้ดินหนึ่งสาย】
【ลงชื่อบนดาดฟ้า 100 วัน: ตำราบำเพ็ญเซียนขั้นเริ่มต้น】
ตัวอักษรแปดบรรทัด
หลังอ่านจบทั้งแปดบรรทัด หลินเฉินก็เช็ดมือจนแห้งพอดี
เขาเช็ดมือกับกางเกงทีละข้าง
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
โทรศัพท์เก่ามาก หน้าจอมีรอยร้าวเส้นหนึ่ง
เขาเปิดแอปธนาคาร
ยอดเงินคงเหลือ: 1,287,000,000.00 หยวน
หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน หลักสิบล้าน หลักร้อยล้าน หลักพันล้าน
หนึ่งพันสองร้อยแปดสิบเจ็ดล้านหยวน
เขานับหนึ่งรอบ
แล้วนับซ้ำอีกรอบ
เมื่อสามปีก่อน พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่มีเงินติดตัวสักหยวน ถูกผู้เฒ่าตระกูลซูเรียกเข้าบ้านมาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง
คืนแรกที่เข้าบ้าน เสียงนี้ก็ดังขึ้น
【ลงชื่อติดต่อกันสามปี ห้ามเปิดเผยความสามารถใด ๆ】
【อดทนผ่านไปได้ คุณจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ】
【อดทนไม่ไหว คุณจะไม่เหลืออะไรเลย】
เขาอดทนผ่านมันมาได้
กินข้าวเปล่ามานับพันวัน
นอนในห้องเก็บของมาปีกว่า
ส่วนน้ำซุปร้อน วันนี้เป็นครั้งที่สาม
---
หลินเฉินไม่ได้กลับไปห้องเก็บของ
เขาลงไปชั้นล่าง เข้าไปในโรงรถ
มุมหนึ่งของโรงรถมีผ้าใบสีเขียวทหารผืนหนึ่งตั้งอยู่
บนผ้ามีฝุ่นจับหนาเตอะ
ใต้ผ้าคลุมมีเค้าโครงขนาดใหญ่ซ่อนอยู่
สูงกว่าหนึ่งเมตร ยาวกว่าสี่เมตร หมอบนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับสัตว์ร้ายที่หลับใหลมาสามปี
จางกุ้ยหลานเคยด่ามันมาแล้วแปดครั้ง “ของพัง ๆ ที่คลุมอยู่นี่คือขยะอะไร? เกะกะพื้นที่! วันไหนเรียกคนรับซื้อของเก่ามาขนไปเสีย!”
ทุกครั้งหลินเฉินตอบว่า “ได้ครับ”
แต่ก็ไม่เคยเอาไปทิ้ง
เขายืนอยู่หน้าผ้าใบ ยื่นมือออกไปตบเบา ๆ บนผ้า
ฝุ่นฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย
เค้าโครงใต้ผ้านิ่งสนิท ไม่ขยับแม้แต่น้อย
“รออีกหน่อย”
เขาพูด
“อีกสามวัน”
อีกสามวัน ตระกูลซูจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเจาเพิงที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ
จางกุ้ยหลานประกาศให้เขาไป “ช่วยงาน” ที่โรงแรม
ช่วยงาน
ก็คือยกจาน ล้างจาน และยืนรับคำด่าอยู่หน้าประตู
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตนับวันไปทีละวัน
ตอนนี้นับวันครบแล้ว
จากนี้ไป ถึงตาพวกเขานับบ้างแล้ว
หลินเฉินปิดไฟโรงรถแล้วเดินกลับ
ระหว่างเดินผ่านห้องรับแขก เขาเห็นกระดูกซี่โครงหมูที่ซูเหวยแทะเหลือวางอยู่บนโต๊ะ
เขาหยุดยืน มองมันแวบหนึ่ง
จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพยอดเงินในบัญชีธนาคาร
เขาไม่ได้ส่งให้ใคร
แค่บันทึกไว้ในอัลบั้มภาพ
แล้วตั้งเป็นภาพหน้าจอ
ซุปร้อนหนึ่งชาม
รองเท้าหนึ่งข้าง
เสียงหัวเราะเต็มโต๊ะ
หนี้แค้นทุกเรื่อง เขาจดจำไว้ทีละข้อ
เหลืออีกสามวัน
คราวนี้ถึงตาพวกเขาแล้ว