ซุปไก่ราดลงมาจากด้านบนศีรษะ
ร้อนฉ่า ทั้งถ้วย ทั้งน้ำมันทั้งน้ำซุป
สามนาทีก่อนหน้านั้น
โต๊ะอาหารเย็น หกอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง
ซี่โครงผัดฉ่า ปลานึ่ง กุ้งเคี่ยวน้ำมัน จัดเต็มจนเกลื่อนโต๊ะ
หลินเฉินนั่งอยู่มุมโต๊ะ ก้มหน้าตักข้าวสวยเพียงลำพัง
ในชามไม่มีกับข้าว
แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงเนื้อสัตว์
สามปีมาแล้ว ที่เขาไม่เคยยื่นตะเกียบไปกินจานไหนบนโต๊ะ คนบนโต๊ะก็ไม่เคยเหลืออะไรไว้ให้เขาสักครั้ง
นางเจ้าบ้านจางกุ้ยหลานถือชามซุปไก่ออกมา ผ่านตัวเขาแล้วก็หยุดยืน
“เสียที”
หลินเฉินไม่เงยหน้า
“สามปีแล้ว กินข้างซู อยู่บ้านซู แท้จริงแม้แต่ไข่หนึ่งฟองก็ไม่สามารถวางได้”
“ลูกเขยของป้าหวังบ้านข้าง ๆ เดือนที่แล้วซื้อกำไลทองให้นางเจ้าบ้าน แล้วนายล่ะ แม้แต่ต่างหูเงินหนึ่งคู่ยังไม่มีเงินซื้อ!”
“ถ้าฉันเป็นนาย นานมาแล้วคงเอาเชือกมาคล้องคอตายไปเสียแล้ว จะได้ไม่ต้องมาเป็นที่รำคาญตา”
ตะเกียบของหลินเฉินหยุดค้างไปชั่วขณะ
แค่ชั่วขณะนั้นเอง
จางกุ้ยหลานพลิกข้อมือ
เซ่อ—
ซุปไก่ราดลงมา
น้ำซุปมันไหลตามเส้นผมลงมา ทั้งแก้ม ทั้งลำคอ แสบร้อนจนแดงก่ำ
ร้อน
ร้อนจริง ๆ
หลินเฉินกำตะเกียบแน่นขึ้น
แล้วทยอยปล่อยนิ้วออกทีละนิ้ว
ไม่พูดอะไร
“โอ้ ยังจะน้อยใจอีกเหรอ?” จางกุ้ยหลานเคาะชามเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง “ด่านายสองประโยคแล้วเป็นไง? ถ้านายเป็นผู้ชายจริง คงไม่ต้องเข้าบ้านภรรยา มาเป็นหมาอยู่บ้านเมียอย่างนี้หรอก”
น้องชายฝ่ายภรรยา ซูเหวย พาดขาวาง ๆ เท้าเตะเก้าอี้ของเขาเบา ๆ
“แม่พูดกับนายนะ! หูหนวกหรือไง?”
หลินเฉินค่อย ๆ ก้มหน้าลง
“ครับ”
สามปีมาแล้ว สิ่งที่เขาพูดได้มีแค่สามคำ
ครับ
ค่อยว่ากัน
รับทราบแล้ว
“ซุปหกแล้ว” จางกุ้ยหลานเม้มคางชี้ไปที่โต๊ะ “เช็ดให้สะอาด”
หลินเฉินวางตะเกียบ หยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมา
ซุปบนโต๊ะ ซุปบนพื้น ค่อย ๆ เช็ดทีละนิด
จางกุ้ยหลานยังไม่หายโกรธ ส้นสูงก้าวยื่นไปข้างหน้า
“กระเด็นโดนรองเท้า”
“เช็ด”
มือของหลินเฉินหยุดไปหนึ่งวินาที
แค่หนึ่งวินาที
แล้วเขาก็ค้อมตัวลง ใช้แขนเสื้อเช็ดรองเท้าใบนั้นจนสะอาด
ซูเหวยถือโทรศัพท์ถ่ายคลิป ถ่ายไปพลางบรรยายไปพลาง
“ครอบครัวเราดูสิ! นี่แหละพี่เขยเสียที่ของผม! เงินเดือนห้าพัน กินข้าวเมียมาสามปี ตอนนี้ถึงกับมาเช็ดรองเท้าให้แม่ผม!”
“กดติดตามกดไลก์สองทีด้วย พรุ่งนี้จะถ่ายคลิปมันคุกเข่าคุกไม้กระดานซักผ้าให้ดู!”
เสียงหัวเราะ
เสียงหัวเราะทั้งโต๊ะ
ภรรยา ซูฉิง นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ถือชามอยู่
แม้แต่เปลือกตายังไม่แม้นเงย
เหมือนคนที่ถูกราดซุปร้อนทั้งตัว ไม่ใช่สามีของเธอ
หากเป็นหมาจรจัดที่ไม่มีใครต้องการ
“ฉันอิ่มแล้ว”
เธอวางชาม ลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน
รองเท้าส้นสูงก้าวลงบนบันได
แปะ
แปะ
แปะ
เสียงเบาลงทีละจังหวะ
ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้แต่คำเดียว
ก็ไม่ได้พูดกับเขาสักคำ
---
สิบเอ็ดโมงคืน
บ้านซูดับไฟทุกดวงแล้ว
หลินเฉินคนเดียวอยู่ในครัวล้างจาน
จานของครอบครัวสี่คน ล้างได้แต่เขาคนเดียว ล้างมาสามปี ไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว
น้ำเย็นจัด
มือของเขาแช่จนซีดขาว ข้อนิ้วใหญ่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยพังผืด
บนชั้นวางจานเรียงจานต่อกัน ใบไหน ๆ ก็มีรอยบิ่น
ล้างใบหนึ่ง นับหนึ่ง
“หนึ่งพันแปดสิบแปด”
“หนึ่งพันแปดสิบเก้า”
ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังนับอะไร
ล้างถึงจานบิ่นใบสุดท้าย—
“หนึ่งพันเก้าสิบห้า”
ติ๊ง
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ระบบลงชื่อ ครบกำหนดสามปี!】
มือของหลินเฉินไม่หยุด
ล้างจานจนสะอาด วางคว่ำลงบนชั้น
【ยินดีกับผู้ถือ! อดทนมาหนึ่งพันเก้าสิบห้าวัน รางวัลทั้งหมดปลดล็อกแล้ว!】
【ยืนยันกฎเมื่อสามปีก่อน: ลงชื่อติดต่อกันสามปี ห้ามเปิดเผยความสามารถใด ๆ หากเปิดเผยข้อใด ยกเลิกรางวัลข้อนั้น】
【กฎสำเร็จแล้ว ตั้งแต่บัดนี้—เจ้าไม่ต้องอยู่ภายใต้ข้อจำกัดใดอีกต่อไป】
ตัวหนังสือเรียงออกมาเป็นแถว ๆ ต่อหน้าตา
มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น
【ลงชื่อในครัว 1095 วัน: วิชาทำอาหารระดับเทพ อาหารงานเลี้ยงหลวง 108 จาน】
—สามปีมานี้ อาหารทั้งหมดเป็นฝีมือเขาทำ พวกเขายังไม่รู้เลยว่ากินข้าวงานเลี้ยงระดับประเทศมาสามปีเต็ม
【ลงชื่อในห้องน้ำ 1095 วัน: กำลังภายในสำเร็จ ปรมาจารย์วิชาต่อสู้】
—อย่าถามว่าทำไมต้องลงชื่อในห้องน้ำ ระบบบอกว่ายิ่งเป็นมุมที่ไม่มีใครสนใจ ของที่ได้ยิ่งเหี้ยม
【ลงชื่อในโรงรถ 800 วัน: บูกัตติ ชิรอนหนึ่งคัน รถซูเปอร์สิบคัน ทักษะขับขี่ระดับเต็ม】
【ลงชื่อในห้องสมุดบ้าน 600 วัน: บริษัทสามแห่ง ทรัพย์สินหลายแสนล้าน】
【ลงชื่อในระเบียง 500 วัน: มรดกวิชาแพทย์เทพ เข็มเงินหนึ่งเล่ม ชิงชีวิตคืนจากมือเจ้าผีเสื้อสมิง】
【ลงชื่อในห้องเก็บของ 300 วัน: บัตรดำสิบใบ ยอดใบละเก้าหลัก】
【ลงชื่อในชั้นใต้ดิน 200 วัน: ตราแห่งเทพสงครามหนึ่งอัน สายสัมพันธ์โลกใต้ดินหนึ่งสาย】
【ลงชื่อบนดาดฟ้า 100 วัน: เพลงบำเพ็ญเซียนฉบับเบื้องต้น】
แปดบรรทัด
เขาอ่านครบแปดบรรทัด พอดีกับตอนที่เช็ดมือแห้ง
เช็ดกับกางเกง ทีละจังหวะ
แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
เครื่องเก่ามาก หน้าจอมีรอยร้าวเส้นหนึ่ง
เปิดแอปธนาคาร
ยอดคงเหลือ: 1,287,000,000.00 หยวน
หน่วยล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน พันล้าน
หนึ่งพันสองร้อยแปดสิบเจ็ดล้านหยวน
เขานับดูหนึ่งรอบ
แล้วนับอีกหนึ่งรอบ
สามปีก่อน บิดามารดาเสียชีวิตเร็ว ตัวเปล่าไม่มีแม้แต่เงินก้อนเดียว ถูกท่านปู่ตระกูลซูรับเข้าบ้าน ให้เป็นลูกเขยเข้าบ้าน
คืนแรกที่เข้าบ้าน เสียงในหัวนั้นก็ดังขึ้นแล้ว
【ลงชื่อติดต่อกันสามปี ห้ามเปิดเผยความสามารถใด ๆ】
【ถ้าฝ่าฟันผ่าน เจ้าต้องการอะไรก็ได้อย่างนั้น】
【ถ้าฝ่าไม่ผ่าน เจ้าจะไม่เหลืออะไรเลย】
เขาฝ่าฟันมาได้แล้ว
กินข้าวสวยเปล่ามากว่าพันวัน
นอนห้องเก็บของมากว่าหนึ่งปี
ซุปร้อน วันนี้ เป็นครั้งที่สาม
---
หลินเฉินไม่กลับไปห้องเก็บของ
เขาลงมาชั้นล่าง เดินเข้าโรงรถ
มุมหนึ่งของโรงรถ ตั้งอยู่ผ้าใบสีเขียวทหาร
บนผ้าสะสมฝุ่นหนาเต๊ะ
ใต้ผ้า ซ่อนเงาโครงอะไรบางอย่างขนาดยักษ์ไว้
สูงเกือบสองเมตร ยาวเกือบสี่เมตร คุกเข่าอยู่ตรงนั้น เหมือนสัตว์ร้ายที่หลับใหลมาสามปี
จางกุ้ยหลานด่ามันมาแปดครั้ง: “ของเก่าพังพรรค์นี้คลุมอะไรของขยะ? เปลืองที่! อยากได้วันไหนจะโทรเรียกคนเก็บของเก่ามาลากไปทิ้งซะ!”
หลินเฉินตอบทุกครั้งว่า: “ครับ”
แล้วก็ไม่เคยลากไปทิ้งสักที
เขายืนตรงหน้าผ้าใบ ยื่นมือไปตบเบา ๆ
ฝุ่นฟุ้งขึ้นมานิดหน่อย
เงาใต้ผ้าแม้แต่จะขยับก็ไม่ขยับ
“รออีกหน่อย”
เขาพูด
“อีกสามวัน”
อีกสามวันถัดมา ตระกูลซูจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเจาเพิงที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ
จางกุ้ยหลานป่าวประกาศแล้วว่า ให้เขาไปโรงแรม "ช่วยงาน"
ช่วยงาน
ก็คือแบกจาน ล้างจาน ยืนหน้าประตูโดนด่านั่นแหละ
สามปีมาแล้ว เขานับวันอยู่แบบนั้น
ตอนนี้ วันที่นับก็หมดลงแล้ว
ต่อจากนี้ ถึงตาพวกมันที่ต้องนับบ้าง
หลินเฉินปิดไฟโรงรถ เดินกลับ
ผ่านห้องรับแขก เห็นบนโต๊ะยังมีกระดูกซี่โครงที่ซูเหวยแทะเหลืออยู่
เขาหยุดยืน มองไปหนึ่งแวบ
แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา จับภาพตัวเลขยอดเงินในบัญชีธนาคารเก็บไว้
ไม่ได้ส่งให้ใคร
แค่เก็บไว้ในอัลบั้มรูป
ตั้งเป็นหน้าจอนาฬิกา
ซุปร้อน หนึ่งถ้วย
รองเท้า หนึ่งใบ
เสียงหัวเราะ ทั้งโต๊ะ
บัญชีนี้ ข้อต่อข้อ เขาจดไว้ครบแล้ว
อีกสามวัน
คราวนี้ ถึงตาพวกมัน