“พวกเราโหวตให้พี่เฉินกันหมดเลยนะ คืนนี้พี่เฉินเลี้ยงข้าว!”
“ฮ่า ๆ ๆ ใช่แล้ว พี่เฉินเลี้ยง!”
......
นักศึกษาชายสองสามคนที่นั่งแถวหลังและคอยส่งเสียงเชียร์เจียงเฉินมาตลอด ตะโกนหยอกล้อขึ้นมาเสียงหนึ่ง เรียกเสียงหัวเราะครืนจากทั้งห้องทันที
“อย่าเล่นแบบนี้สิพวกนาย” เจียงเฉินรับไมโครโฟนต่ออย่างลื่นไหล มุมปากประดับรอยยิ้ม ก่อนตอบกลับอย่างกึ่งจริงกึ่งเล่น “ทุกคนโหวตตามความรู้สึกตัวเองเถอะ อย่าไปฟังคนพวกนี้พูดชักจูง”
“โธ่ เจียงเฉิน” ฉู่เวย ประธานชมรมก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ “กิจกรรมช่วงนี้ของเราห้ามหาเสียงนะ”
เมื่อมองไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังห้องเรียน ซึ่งไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่มีคนมายืนกันเต็ม การแข่งขันครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าจัดออกมาได้ยอดเยี่ยม เรียกได้ว่าดีกว่าที่คาดไว้มาก
ฉู่เวย ประธานชมรมโต้วาที ยิ้มจนแทบฉีกถึงใบหูไปแล้ว
หน้าจอของมินิโปรแกรมเรียบง่ายมาก มีสองคอลัมน์ รายชื่อแปดคน เฉินเลี่ยงยกนิ้วโป้งค้างเหนือหน้าจอ สายตากวาดมองผ่านไป
ถ้าคิดตามผลประโยชน์ เขาควรโหวตให้เจียงเฉิน
แต่ขณะจ้องรายชื่อทั้งแปดบนหน้าจอ ประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเฉินเลี่ยงอย่างกะทันหัน “พวกนาย... ยอมกันจริง ๆ เหรอ?”
ประโยคนั้นหนักอึ้งราวกับก้อนหินทับอยู่บนอกของเฉินเลี่ยง แต่ขณะเดียวกันก็เตือนให้เขานึกถึงช่วงเวลาแห่งความพยายามที่ไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่น้อย
“ทุกคนเร็วหน่อย” ฉู่เวยชูไมโครโฟนเร่ง “ต้องลงชื่อหน้างานเท่านั้นถึงจะโหวตได้ ห้ามปั่นคะแนน ใครฝ่าฝืนจะถูกตัดสิทธิ์นะ!”
ปลายนิ้วเฉินเลี่ยงชะงัก คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
หน้าจอดับแล้วสว่างขึ้นอีกครั้ง นิ้วโป้งของเขาค่อย ๆ เลื่อนไป ผ่านรายชื่อสี่คนในคอลัมน์แรก ก่อนหยุดที่ชื่อสุดท้ายของคอลัมน์ที่สองซึ่งเป็นตัวแทนฝ่ายตรงข้าม
สวีจื้อเฉียง
เขากดลงไป
บางครั้งคนเราก็ยากจะฝืนใจตัวเอง
ไม่กี่นาทีต่อมา นักศึกษาสภาคนหนึ่งอุ้มแท็บเล็ตวิ่งหน้าตาตื่นมาหาฉู่เวย แล้วกระซิบสองสามคำ
ฉู่เวยรับแท็บเล็ตมา ก่อนกวาดตามองไปทั่วห้อง
“เอาละทุกคน ต่อไปเราจะประกาศผลการแข่งขันอย่างเป็นทางการ รวมถึงนักโต้วาทียอดเยี่ยมประจำครั้งนี้”