วันรุ่งขึ้น เฉินเลี่ยงไม่ได้ไปร่วมประชุมวิเคราะห์อุตสาหกรรมช่วงเช้า รวมถึงกิจกรรมกลุ่มช่วงบ่ายด้วย พูดให้ชัดก็คือทั้งสองอย่างวนเวียนอยู่กับบรรณาธิการและนักเขียน เขาโผล่หน้าไปแล้ว จะได้รายงานว่าทำงานเสร็จเสียที
เวลาไม่นานก็ผ่านไป เฉินเลี่ยงกลับมาใช้ชีวิตแบบเก็บตัวแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้ง นอกจากพิมพ์งาน ก็มีแต่พิมพ์งาน
เมื่อการบุกโจมตีของ “ทีมขุมนรก” ถอนตัวไป ข้อมูลของ《เส้นทางเงามืด》ก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นทีละน้อย ทุกอย่างกำลังมุ่งไปในทางที่ดี
บรรยากาศเทศกาลตรุษจีนยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกที ลองนับดูแล้ว นับจากงานพบปะนักสร้างสรรค์ของบริษัทก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์พอดี
เช้าตรู่วันนั้น เฉินเลี่ยงออกไปซื้ออาหารเช้า ระหว่างเดินผ่านแผงหนังสือพิมพ์ เขาจงใจหยุดนานขึ้นอีกนิด แล้วซื้อ《ข่าวค่ำไห่เฉิง》มาหนึ่งฉบับ
เขาพลิกไปยังหน้าข่าวชีวิตประจำวัน ชื่อผู้เขียน “เฉินเจี้ยนเยว่” และพาดหัว “เมื่อ ‘เที่ยวเยาว์วัย’ พบกับ ‘มนุษย์เงินเดือน’” พิมพ์เด่นอยู่บนนั้น
เขายืนอยู่ข้างแผง ก้มอ่านซ้ำอยู่หลายรอบ มุมปากกดอย่างไรก็ไม่ยอมลง
ถึงจะไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ต้องมีคนได้เห็นมัน
บางครั้ง เมื่อผลงานชิ้นหนึ่งเขียนจบ ชีวิตทางศิลปะของมันก็อยู่ในมือผู้อ่านแล้ว การทำให้ใครสักคนเกิดความคิดขึ้นมาบ้างก็นับว่าดีที่สุดและเกือบจะสมบูรณ์แบบแล้ว หากมีคนอ่านจนจบแล้วเต็มใจปรับเปลี่ยนอะไรบางอย่างเพราะผลงานชิ้นนั้น นั่นก็คงเป็นปลายทางที่ดีที่สุดของมัน
เฉินเลี่ยงถือซาลาเปาไว้มือหนึ่ง อีกมือถือนสพ. เดินอ่านไปเรื่อย ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเอื่อยกลับไปยังห้องเช่า
เหลืออีกแค่ 6 วันก็จะถึงคืนส่งท้ายปีเก่าแล้ว
พี่เสาเจี่ยที่อยู่ห้องข้าง ๆ ก็กลับบ้านเกิดไปตั้งแต่เมื่อวาน ดูเหมือนจะไปพร้อมพี่ฉู่
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นทั้งหลังจึงเหลือเฉินเลี่ยงอยู่คนเดียว ก่อนหน้านี้นายหน้าพูดเต็มปากเต็มคำว่าจะปล่อยเช่าห้องข้าง ๆ ได้ก่อนปีใหม่ แต่ดูท่าคงหมดหวังแล้ว
ในบ้านอันเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงก๊อกน้ำในครัวหยดลงมาเป็นจังหวะ ไม่เร็วไม่ช้า