พี่น้องทั้งหกแห่งบ้านหวังตาแดงก่ำ แม่แท้ ๆ ถูกคนหักข้อมือต่อหน้าต่อตา หากกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงไป ต่อไปพวกเขาจะมีหน้าอยู่ในหน่วยผลิตหงซิงได้อย่างไร?
“บัดซบ! อีผู้หญิงสารเลว แกอยากตายหรือไง!”
หวังต้านิวเป็นพี่ใหญ่และยังเป็นคนที่กำยำที่สุด เขาลุกขึ้นจากพื้นโดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนใบหน้า ง้างกำปั้นใหญ่เท่าหม้อดินเผาฟาดใส่ศีรษะของซูเนี่ยนเซิง
ถ้าหมัดนี้ฟาดโดนเต็ม ๆ อย่าว่าแต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เลย ต่อให้เป็นวัวก็ต้องล้มลงไปกองกับพื้นทันที
หัวใจของซูเว่ยกั๋วกระตุกวูบ เขาโยนไม้กวาดในมือทิ้งโดยไม่ทันคิด แล้วพุ่งเข้าไปขวางหน้าลูกสาวราวกับสิงโตเฒ่า
“เนี่ยนเนี่ยน! รีบหลบเร็ว!”
หลินหว่านซูตกใจจนกรีดร้อง รีบใช้มือปิดตาซูจื่อเหิงไว้แน่น
ใบหน้าของซูหมิงจูซีดเผือดลงในพริบตา ความทรงจำอันน่าหวาดกลัวตอนถูกทำร้ายอย่างทารุณในตระกูลหลิวผุดขึ้นมา เธอตัวสั่นเทา แต่ก็ยังเผลอขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ทว่าใครบางคนกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าทุกคน
“อ๊าก!”
ซูอวิ๋นเยี่ยพุ่งออกไปราวกับจรวด
ร่างสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบของเขาขวางอยู่ตรงหน้าซูเนี่ยนเซิงในพริบตา
หมัดหนักหน่วงของหวังต้านิวกระแทกเข้ากลางแผ่นหลังกว้างของซูอวิ๋นเยี่ยเต็มแรง
“ปัง!”
เสียงทึบหนักทำให้หัวใจของทุกคนในลานบ้านสั่นสะท้านตามไปด้วย
แต่หวังต้านิวกลับรู้สึกเหมือนต่อยเข้ากับแผ่นเหล็ก ความเจ็บแปลบแล่นจากกระดูกนิ้วจนเขาร้องโอดครวญออกมา
ส่วนซูอวิ๋นเยี่ยกลับไม่แม้แต่จะเซ เขาเพียงค่อย ๆ หันกลับมา
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เสมือนพายุโหมกระหน่ำกำลังก่อตัวอยู่ในนั้น