ตั้งแต่หยางต้าเฉียงกับหม่า ต้า หย่งถูกลากออกไปเหมือนหมาตาย ตู้โดยสารชั้นนอนของตระกูลซูก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง
สายตาที่เคยมองมาด้วยความสงสัยหรือดูแคลน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความหวาดเกรงไปหมด
หลังจากถูกฝีมือเด็ดขาดของซูเนี่ยนเซิงในคืนนั้นข่มขวัญ แม้แต่ตอนเดินผ่าน ทุกคนยังต้องย่างเท้าให้เบาลง กลัวจะทำให้ “นางอสูร” ผู้ดูไร้พิษภัยแต่แท้จริงมือหนักใจเหี้ยมคนนี้โมโห
ซูเนี่ยนเซิงกลับชอบความสงบเช่นนี้เสียด้วย เวลาส่วนใหญ่เธอเอนกายอยู่บนเตียง หลับตาพักผ่อน แท้จริงแล้วกำลังใช้พลังจิตจัดระเบียบข้าวของในมิติไปพลาง วางแผนชีวิตหลังไปถึงเกาะฉงโจวไปพลาง
รถไฟมุ่งลงใต้ตลอดทาง เสียงกึกกักครืดคราดราวกับจะเขย่ากระดูกคนให้หลุดออกจากกัน
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนจากความแห้งแล้งเหลืองซีดของภาคเหนือ เป็นความเขียวชอุ่มเฉพาะตัวของภาคใต้
อุณหภูมิในตู้โดยสารเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตามละติจูดที่ลดลง เสื้อบุฝ้ายหนาที่เคยห่อหุ้มร่างกายอยู่ก่อนหน้านี้ใส่ไม่ไหวมานานแล้ว
ซูเนี่ยนเซิงเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว เธอหยิบเสื้อเชิ้ตกับเสื้อคลุมบาง ๆ ออกมาจากห่อสัมภาระหลายตัว
「ร้อน... ร้อนจัง... อึดอัด...」
ซูอวิ๋นเยี่ยดึงคอเสื้อ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ใบหน้าแข็งกร้าวบึ้งตึงอย่างหงุดหงิด
「พี่ใหญ่ ถอดเสื้อบุฝ้ายออกแล้วเปลี่ยนตัวนี้เถอะ」
ซูเนี่ยนเซิงยื่นเสื้อแขนสั้นสีเขียวทหารที่ซักจนสีซีดให้เขา
ซูอวิ๋นเยี่ยทำตามอย่างว่าง่าย ถอดเสื้อบุฝ้ายออกอย่างรวดเร็ว เผยกล้ามเนื้อแน่นแข็งแรงเป็นมัด ๆ ใต้เสื้อ เส้นกล้ามชัดเจนเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง