ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนผืนเดียวกัน ทางตะวันตกของเมือง
ย่านบ้านชั้นเดียวเก่าทรุดโทรมอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจากท่อระบายน้ำอุดตัน
ประตูไม้สีลอกของบ้านหวังขาเป๋ปิดสนิท ภายในไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่ลอดผ่านกระดาษหน้าต่างส่องลงบนเตาอิฐ
“อ๊าก—! นังสารเลว! ฉันจะฆ่า... ฆ่าแก!”
เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังขึ้นกะทันหันในบ้าน น่าสังเวชจนแทบทนฟังไม่ได้
บนเตาอิฐ หวังขาเป๋กุมเป้ากางเกงที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด กลิ้งพล่านราวกับปลาตัวอ้วนที่ถูกทิ้งให้พ้นน้ำ
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดแสนสาหัส เหงื่อเม็ดโตไหลพรั่งพรูลงมา
ข้างเตาอิฐ ซูเป่าจูเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตผ้าหยางเก๋อสีแดงสดถูกฉีกเป็นรอยยาว
ใบหน้าซีกซ้ายของเธอบวมเป่ง มุมปากยังมีเลือดหยดลงมา
มือของเธอกำกรรไกรตัดผ้าที่ขึ้นสนิมไว้แน่น
ปลายกรรไกรยังมีเลือดสีแดงสดหยดลงมา
“จะฆ่าฉันเหรอ?”
ซูเป่าจูมองชายที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่บนเตาอิฐอย่างเย็นชา แววตาของเธอคมกริบราวกับคมมีดอาบยาพิษ
หลายวันมานี้ หวังขาเป๋ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปหรืออย่างไร เขาเมาหัวราน้ำทุกวัน พอถึงขั้นตอนสุดท้ายทีไร ก็ผล็อยหลับไปเสียก่อนทุกที
ส่วนซูเป่าจู เพื่อเอาชีวิตรอดและไม่ให้ตัวเองถูกย่ำยี วันรุ่งขึ้นจึงทำทีราวกับถูกเขาข่มเหงไปแล้ว
แต่ครั้งนี้ เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หวังขาเป๋ไม่ได้เมาจนหมดสติ เขากระชากผ้าที่อุดปากเธอออก แล้วคิดจะล่วงเกินเธอ
ซูเป่าจูที่ชาติที่แล้วเคยเป็นมหาเศรษฐีหญิงและผ่านคลื่นลมมามากมาย จะยอมให้ไอ้ขาเป๋น่าขยะแขยงนี่ทำตามใจชอบได้อย่างไร?