“หุบปาก”
ซูเนี่ยนเซิงรับคีมห้ามเลือดมา แล้วสอดเข้าไปในบาดแผล
เสียงโลหะกระทบกันดังแผ่วเบา
ปลายคีมหนีบขอบสะเก็ดกระสุนไว้แน่น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกแรงบิดข้อมืออย่างฉับพลัน
“พรวด!”
สะเก็ดกระสุนเปื้อนเลือดถูกดึงออกมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนจะถูกโยนลงถาดข้าง ๆ
โจวเผยหมิงหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เตรียมใจรับภาพเลือดพุ่งกระฉูด
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที
ไม่มีเสียงเลือดพุ่งออกมา
เขาลืมตาขึ้นพรวด
ลึกลงไปในบาดแผล หลอดเลือดแดงใหญ่ที่มีขนาดหนายังคงเต้นเป็นจังหวะ ผนังหลอดเลือดสมบูรณ์ดี ไม่มีเลือดซึมออกมาแม้แต่น้อย
“นี่...นี่มันขัดกับหลักการแพทย์ชัด ๆ!” โจวเผยหมิงร้องอุทานอย่างลืมตัว ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
ซูเนี่ยนเซิงไม่สนใจเสียงโวยวายของเขา
พลังพิเศษกำลังถูกใช้ไปอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ ใบหน้าค่อย ๆ ซีดเผือด
“ล้างแผล เย็บแผล” เธอสั่งอย่างรวดเร็ว
ตลอดสิบนาทีต่อจากนั้น โจวเผยหมิงกลายเป็นเพียงผู้ช่วยคอยส่งเครื่องมือให้เธอ
เขามองซูเนี่ยนเซิงทำความสะอาดบาดแผล เย็บกล้ามเนื้อ ผูกปม และตัดไหมด้วยความเร็วที่ทำให้ตาลาย
ทุกการเคลื่อนไหวชำนาญอย่างยิ่ง ฝีมือการเย็บแผลของเธอยังประณีตกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็นมา
“แกร๊ก”
กรรไกรตัดไหมครั้งสุดท้ายลงพอดี
“ชีพจรกลับมาเป็นปกติ ความดัน 70/110 ค่ะ” น้ำเสียงของพยาบาลเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบกดไว้ไม่อยู่
ซูเนี่ยนเซิงถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วดึงเข็มเงินทั้งเจ็ดเล่มออกจากหน้าอกของลู่ฉือหยวน
เธอถอดถุงมือยางที่เปื้อนเลือด แล้วโยนลงถังขยะทางการแพทย์
“คุณดูแลเรื่องป้องกันการติดเชื้อหลังผ่าตัดต่อด้วย ภายใน 12 ชั่วโมงนี้ห้ามเคลื่อนย้ายเขา” ซูเนี่ยนเซิงมองโจวเผยหมิง น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย