“ถ้าคุณจะขาย ผมก็รับซื้อ”
“ฉันขาย...”
พี่สะใภ้จ้าวพยักหน้าโดยไม่ลังเล
เห็นได้ชัดว่าราคานี้สูงกว่าที่เธอคาดไว้
ซูโม่ไม่รีรอ ยกสายรัดข้อมือขึ้นสแกนสายรัดข้อมือของพี่สะใภ้จ้าว
เสียง “ติ๊ด” ดังขึ้นเบา ๆ แต้มเปลือกหอยทะเล 204 แต้มถูกโอนไป
พี่สะใภ้จ้าวก้มมองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นบนสายรัดข้อมือของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งปนความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย สุดท้ายทุกอย่างหลอมรวมเป็นคำขอบคุณ
“ขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจครับพี่สะใภ้”
ซูโม่ยิ้มพลางกล่าว
พี่สะใภ้จ้าวไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังเตรียมจะจากไป
ซูโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเตือนด้วยความหวังดี
“ช่วงนี้บนเรืออาร์กไม่ค่อยสงบ คนป่วยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซื้ออาหารเก็บไว้หน่อย แล้วพยายามอย่าออกจากบ้าน”
พี่สะใภ้จ้าวอาศัยอยู่ในเขตเอ ซึ่งมีประชากรหนาแน่นที่สุด วุ่นวายที่สุด และเกิดเรื่องได้ง่ายที่สุด
อีกอย่าง จ้าวต้าจู้สามีของเธอก็ตายในเขตปนเปื้อน ตอนศพถูกส่งกลับมา ผิวของเขาเป็นสีเขียว หากโรคจากรังสีเกี่ยวข้องกับเขตปนเปื้อนจริง ๆ ครอบครัวของคนเก็บของเก่าที่เคยออกไปปฏิบัติงานนอกเขตในเขตเอ ย่อมเป็นกลุ่มเสี่ยงสูง
พี่สะใภ้จ้าวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างซาบซึ้ง
“ขอบคุณที่เตือน”
เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู เธอก็หยุดแล้วเหลียวมองอาหยวี๋ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
“สาวน้อย ตั้งใจทำงานกับหัวหน้าทีมของเธอให้ดีล่ะ”
อาหยวี๋พยักหน้า ตอบเสียงเบา “อืม ฉันจะทำค่ะ”
พี่สะใภ้จ้าวผลักประตูออก เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างไปตามทางเดิน