ซูโม่กลับมายังโรงงานของหน่วยเก็บของเก่าที่ห้า
อาหยวี๋กำลังยอง ๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงาน ใช้ตะไบขัดปลอกกระสุนใช้แล้วที่เสียรูปอย่างตั้งอกตั้งใจ
พอได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้นทันที เมื่อเห็นซูโม่หิ้วปลอกกระสุนมาสองถุงใหญ่ จึงรีบวางเครื่องมือในมือลงแล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา
“หัวหน้าทีม กลับมาแล้วเหรอ!”
อาหยวี๋ยื่นมือไปรับถุง พอเห็นว่าข้างในอัดแน่นไปด้วยปลอกกระสุน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ “เอ๊ะ? ทำไมมีแต่ปลอกกระสุนล่ะ ดินปืนกับชนวนท้ายก็ไม่ได้ซื้อมาเหรอ?”
ซูโม่ยกมือเช็ดเหงื่อบาง ๆ ที่ซึมตรงขมับ แล้วลากเก้าอี้เหล็กมานั่งลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหอบหายใจสองครั้ง “วันนี้ยังไม่ซื้อวัสดุอื่น”
อาหยวี๋ยิ่งงุนงงกว่าเดิม “แต่มีแค่ปลอกกระสุนก็ทำกระสุนไม่ได้อยู่ดีนะ”
มุมปากซูโม่ยกขึ้นเล็กน้อย “นี่เรียกว่าขายชอร์ต”
อาหยวี๋ทำหน้ามึนงง “หัวหน้าทีม ขายชอร์ตคืออะไรเหรอ?”
ซูโม่ยื่นนิ้วไปชี้ถุงปลอกกระสุนสองใบข้างเท้า แล้วค่อย ๆ อธิบายให้เธอฟัง “วันนี้ฉันกว้านซื้อปลอกกระสุนทั้งหมดที่เถ้าแก่ตลาดมืดมีอยู่ พอไม่มีปลอกกระสุน ช่างเครื่องคนอื่นที่ทำกระสุนก็ไม่มีของมาทำงาน พวกเขาหยุดทำงาน ชนวนท้าย ดินปืน แล้วก็หัวกระสุนก็ไม่มีใครซื้อ พอไม่มีคนซื้อ พรุ่งนี้ราคาวัสดุพวกนั้นต้องลดลงแน่”
อาหยวี๋ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เชิง เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยความกังวลในใจ “แต่...ถ้าพ่อค้าแผงนั้นหลอกพี่ล่ะ? เขาอาจแอบเก็บปลอกกระสุนไว้อีกกองใหญ่ ไม่เอาออกมาขาย แล้วพรุ่งนี้ค่อยแอบเอามาวางขายอีก แบบนั้นปลอกกระสุนที่เรามีอยู่ไม่กลายเป็นของค้างมือเหรอ?”