ชายคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าซูโม่ ก่อนจะเดินเฉียดผ่านข้างกายเขาไปโดยไม่ลังเล จากนั้นยื่นมือผลักประตูเหล็กห้องดี-4432 แล้วเบียดตัวเข้าไป
ซูโม่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง
จากนั้นก็เบนสายตากลับมา ไม่หยุดมองอีก
ลึกลับชะมัด
น้ำในเขตดีลึกกว่าที่เขาคิดไว้มาก
“คราวหน้าคงต้องพยายามมาที่นี่ให้น้อยลงแล้ว!”
เขาตัดสินใจแน่วแน่ในใจ แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางลิฟต์
จังหวะนั้นเอง เสียงโกลาหลพลันดังมาจากเบื้องหน้า
ตรงสุดทางเดิน เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในชุดคลุมสีขาวสองคนกำลังคุมตัวชายคนหนึ่งมุ่งหน้าไปทางลิฟต์
แขนของชายคนนั้นถูกบิดไพล่หลัง ศีรษะห้อยต่ำ ฝีเท้าโซเซ แขนมีลวดลายสีเขียวประหลาดปกคลุม กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเล็กน้อย ราวกับกำลังสะกดกลั้นบางอย่างอย่างสุดกำลัง
“หลีกไป! ทุกคนหลีกไป!”
เจ้าหน้าที่ตวาดเสียงเข้ม
พวกคนไร้ถิ่นทั้งสองข้างเหมือนถูกลวก ต่างพากันถอยกรูดชิดกำแพง
ตรงกลางทางเดินว่างเป็นช่องกว้างสามเมตร ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ซูโม่เองก็ถอยไปชิดกำแพง เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย
จับคนอีกแล้ว
สองวันนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
ขณะที่เจ้าหน้าที่คุมตัวชายคนนั้นผ่านทางแยก จู่ ๆ เขาก็ดิ้นขัดขืนอย่างแรง
การเคลื่อนไหวเกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ร่างทั้งร่างเหมือนมีบางสิ่งจุดไฟขึ้นจากภายใน กล้ามเนื้อปูดโปน เส้นเลือดปูดนูนจากลำคอลามไปถึงขมับ
เขาคำรามลั่น
กระชากหลุดจากการควบคุมของทั้งสองคนได้อย่างแรง
ปากอ้ากว้างเปื้อนของเหลวสีเขียว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ที่สุด