ชายชราซอมซ่อยื่นคางไปทางหยางอวี๋เอี๋ยนพลางผงกเล็กน้อย
“คนนี้ ข้าดูแลเอง”
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสองสามคนสบตากันแวบหนึ่ง ไม่มีใครกล้าถามสักครึ่งคำ
ท่านเจ้าครองเมืองขั้นจู้จีรับคำอย่างนบนอบ มือไม้สั่นระริกเร่งรวบรวมเด็กที่ตรวจพบรากวิญญาณให้มารวมกัน แล้วรีบเร่งผู้นำสำนักให้ถอยไปเร็ว ๆ
ขั้นจินตันกับขั้นเอ้อหยวนสองคนนั้นก็ไปแล้ว
ก่อนไป อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองชายชราซอมซ่ออีกครั้ง
ชายชราเอามือไพล่หลังเดินยิ้ม ๆ มาหยุดตรงหน้าหยางหยวน
ผู้คนในลานกระจายหายไปกว่าครึ่ง
ชายชราซอมซ่อย่อตัวลงนั่งยอง ๆ
“ยื่นมือออกมาสิ เด็กน้อย”
หยางหยวนทำตาม
นิ้วมือเหี่ยวย่นของชายชราวางแตะลงบนข้อมือเขา
ไออุ่นวาบหนึ่งแผ่ซ่านจากจุดที่สัมผัส วิ่งไปตามเส้นลมปราณหนึ่งรอบ แล้วถอยกลับ
ชายชรานิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ
“เจ้าจะยอมเป็นศิษย์ข้าหรือไม่?”
หัวสมองหยางหยวนเกิดเสียงหวีดหึ่ง
ศิษย์?
ก็ตาเฒ่าตรงหน้านี่
เมื่อครู่พวกผู้บำเพ็ญเซียนต่อหน้าเขา ยังไม่กล้าเงยหน้าเลย
ผู้บำเพ็ญเซียนนะ!
ในหัวใจเด็กทุกคนของตำบลลั่วอวิ๋น ผู้บำเพ็ญเซียนสูงส่งเหนือใคร
ส่วนท่านเจ้าครองเมืองขั้นจู้จี ต่อหน้าผู้บำเพ็ญเซียนสองคนนั้นก็ยังต้องสุภาพเกรงใจ