"รากวิญญาณอสูร..."
แค่สองคำลอดออกมาจากแสงสีทอง เต็มไปด้วยความคร่ำครว่นที่ยากจะอธิบาย
ภายในโถง แสงสีทองซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ห่อหุ้มร่างนั้นไว้แน่นหนา
มองเห็นเพียงเค้าโครงเลือนราง
นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
น้อยคนนักจะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงหลังแสงสีทอง
ผู้บำเพ็ญเบื้องล่างเงยหน้าขึ้นมา
ไม่มีใครเอื้อนเอ่ย
น้ำหนักของคำว่า "รากวิญญาณอสูร" ทุกคนในที่นี้รู้ดีแก่ใจ
คำทำนายที่สืบทอดมาไม่รู้กี่หมื่นปีก่อน
ผู้มีรากวิญญาณอสูร คือผู้ทำลายเก้าทวีปสวรรค์ ทุกเผ่าพันธุ์ต้องร่วมกันสังหาร
ที่มาของคำทำนายนี้ไม่มีผู้ใดสืบสาวได้ ไม่มีผู้ใดตรวจสอบต้นตอ
ผู้ทรงพลังในเก้าทวีปสวรรค์ต่างสลักถ้อยคำนี้ลงในกระดูก สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ไม่เคยขาด
ร่างในแสงสีทองเอื้อนเอ่ยช้า ๆ
"ใครอาสาไปสืบดูสักหน่อย?"
ภายในโถงเงียบจนได้ยินเสียงเสียดสีของอาภรณ์
เมื่อครู่คนพวกนี้ยังทุบอกตะโกน "สู้สุดกำลัง" เสียงดังจนแทบถล่มเพดานโถง
ตอนนี้กลับเงียบสนิททีละคน ๆ
ผู้บำเพ็ญผู้หนึ่งในอาภรณ์ม่วงก้มหน้านิ่ง ปลายเท้าถอยหลังไปครึ่งนิ้วโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่สามารถทำลายเก้าทวีปสวรรค์ได้ ถ้าให้เขาไปเจอเข้าจริง ๆ ระดับบำเพ็ญแค่นี้ของเขาจะไปทำอะไรได้?
ไปให้เขาฆ่าเล่น?
ผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันที่อยู่ข้าง ๆ เหลือบเห็นการกระทำนั้น ก็สบถในใจว่าไอ้เฒ่าหัวงู ตัวเองก็แอบหดเท้าหลบเหมือนกัน