ชานเมืองฝั่งตะวันตก ศูนย์วิจัยบุคลากรพิเศษ
ชั้นบนสุดลึกเข้าไปมีห้องทำงานหนึ่ง ประตูไม่มีป้ายใด ๆ ทางเดินก็ไม่มีป้ายชี้ทาง
แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคนที่เดินผ่าน มักจะย่างเท้าเบาลงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ลมหายใจยังกดให้เบาที่สุด
เพราะผู้ที่อยู่ข้างใน ลองสักคนก้าวออกมา ก็ทำให้ทั้งหัวเซี่ยสั่นสะเทือนได้
เวลานี้ ในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่สิบเอ็ดคน
ชายชราสิบคน กับหญิงสาวหนึ่งคน
หากผู้มีใจใส่ใจเห็นภาพนี้เข้า คงต้องตกใจจนพูดไม่ออก
ชายชราทั้งสิบนี้ คือผู้มีคุณูปการสูงสุดสิบอันดับแรกของหัวเซี่ยนั่นเอง
แค่คนใดคนหนึ่งปรากฏในข่าว ก็เป็นที่จับตามองของทั้งประเทศ
แต่ยามนี้ พวกเขามารวมตัวกันในห้องทำงานไม่กว้างนักนี้ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน
หลินหว่านเอ๋อร์นั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามพวกเขา สีหน้าสงบนิ่ง
หล่อนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย กางเกงขายาวสีดำ ผมรวบไว้ด้านหลังตามสบาย ดูไม่ต่างจากหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ คนไหน
ทว่าแววตาของหล่อน กลับทำให้ชายชราผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเหล่านี้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แววตาคู่นั้นหนักแน่นเกินไป
หนักแน่นดั่งแอ่งน้ำลึกที่มองไม่เห็นพื้น
“หลินยาทู”
ชายชราที่นั่งตรงกลางเอ่ยปาก น้ำเสียงอบอุ่น
“เรื่องที่เจ้าพูดไปเมื่อครู่ พวกเราเข้าใจหมดแล้ว ยังมีอีกหนึ่งปัญหา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาขุ่นมัวมีประกายแวบผ่าน:
“ให้คนทั้งชาติร่วมบำเพ็ญเซียน เป็นไปไม่ได้จริง ๆ หรือ”