“การประชุมวันนี้พักไว้ก่อน”
“ทีมของศาสตราจารย์โจวเจิ้งชิงขาดการติดต่อในแอมะซอน”
“จากประสบการณ์ที่เฉินหนงเจี้ยครั้งก่อนและข้อมูลขอความช่วยเหลือที่พวกเขาส่งมาคราวนี้”
“พวกเขาอาจหายตัวไปในสถานที่คล้ายกับวิทยาลัยจี้เซี่ย หรืออาจมีเหมืองศิลาวิญญาณด้วย”
“เราต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด”
สิ้นเสียงนาง ห้องประชุมก็ระเบิดเสียงอื้ออึง
“ข้าไปด้วย!”
“ข้าก็ไป!”
“นับข้าด้วย!”
แทบทุกคนลุกขึ้นยืน แย่งกันยกมือ
พวกที่อยู่ขั้นจู้จีสองสามคนถึงกับเบียดจากแถวหลังสุดมาด้านหน้า กลัวถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
พวกเขาอ่อนหัดอยู่แล้ว ถ้ายังไม่คว้าโอกาสอีกก็มีแต่จะถูกพวกขั้นจินตันขั้นเอ้อหยวนทิ้งห่างไปไกลลิบ
จางเหว่ยพุ่งออกจากที่นั่งเป็นคนแรก ถึงประตูแล้วชะงัก หันกลับมามองหลี่น่า
ทั้งสองสบตากัน ไม่ได้พูดอะไร แต่ความเข้าใจที่มีร่วมกันส่งผ่านในแววตาเรียบร้อยแล้ว
ไม่ว่าแอมะซอนจะมีอะไร พวกเขาต้องไปถึงก่อนทุกคน
ฟ่างหย่วนเบียดมาจากแถวหลัง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น มีเพียงตัวเขาเองที่รู้
“จางเหว่ย หลี่น่า พวกเจ้าวิ่งเร็วนักทำไม แอมะซอนกว้างใหญ่ ยังกลัวหาไม่เจอหรือ?”
จางเหว่ยเหลือบมองเขา ไม่พูดอะไร
หลี่น่าก็ไม่พูดเช่นกัน
ฟ่างหย่วนไม่ถือสา ยิ้มแล้วเบียดไปที่ประตู
คนอื่นทยอยกรูตามมา หน้าประตูห้องประชุมเบียดเสียดในพริบตา
บางคนเริ่มทะยานออกไปแล้ว แสงเงารูปรีออกจากหน้าต่าง หายลับไปในท้องฟ้า