เขาบอกว่าสามารถฝึกฝนจ้าวเหลี่ยได้ ให้คัมภีร์วิชาแก่เขา ให้คำชี้แนะแก่เขา ให้เขาทะลวงสู่ขั้นจู้จี ขั้นจินตัน หรือแม้แต่ขั้นเอ้อหยวนได้เร็ววัน
มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว
หาไอเทมบำรุงวิญญาณมาให้เขา และสุดท้ายก็หาเรือนร่างที่เหมาะสมให้เขาใช้ยึดร่าง
ตอนนั้นจ้าวเหลี่ยปฏิเสธทันที
เขาเป็นศิษย์สำนักกระบี่ เป็นคนของวิถีอันชอบธรรม จะไปร่วมมือกับผู้บำเพ็ญมารได้ยังไง?
เขาเก็บไม้ซ่อนวิญญาณเข้าไปในแหวนเก็บของ
แต่เสียงนั่นมักจะดังขึ้นมาเองเป็นพัก ๆ
ตอนที่เขาฝึกฝนแล้วเจอคอขวด ตอนที่เขาต่อสู้กับคนอื่นแล้วบาดเจ็บ ตอนที่เขาอยู่คนเดียว
เสียงนั่นจะให้คำชี้แนะแก่เขา บอกวิธีหมุนเวียนพลังปราณ บอกวิธีรับมือท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้ บอกวิธีฟื้นฟูอาการบาดเจ็บในเวลาที่สั้นที่สุด
จ้าวเหลี่ยไม่อยากฟัง แต่คำชี้แนะพวกนั้นมีประโยชน์จริง
ปากเขาบอกว่า “ข้ากับผู้บำเพ็ญมารไม่ขออยู่ร่วมหล้า” แต่ในใจกลับเสียดายที่จะทิ้งท่อนไม้นั่นไป
ไม่ใช่เพราะเขาต้องการมัน แค่...
เกิดมีเหตุจำเป็นล่ะ?
สี่ร้อยปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยยอมรับมันเลย
เขาบอกตัวเองว่า เก็บมันไว้ก็แค่ให้มีเพื่อนคุยแก้เบื่อ
เขาบอกตัวเองว่า ฟังคำแนะนำของมันบ้างบางครั้งก็ไม่ได้แย่อะไร ยังไงตัวเองก็ไม่มีทางตกลงเงื่อนไขของมัน
เขาบอกตัวเองว่า เขากับผู้บำเพ็ญมารคนนั้น ก็แค่ความสัมพันธ์ต่างคนต่างใช้ประโยชน์กัน
แต่ตอนนี้ เขาจะไม่หลอกตัวเองอีกแล้ว
หลังจากทะลุมิติกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
หลินหว่านเอ๋อร์เป็นขั้นฮว่าฝาน จางเหว่ยเป็นขั้นเอ้อหยวน หลี่น่าเป็นขั้นเอ้อหยวน ฟ่างหย่วนก็เป็นขั้นเอ้อหยวนแล้ว