ยามาตะโนะโอโรจิกบอยู่ที่มุมตำหนักหมื่นอสูร ทั้งแปดหัวห้อยต่ำ
ภายนอกดูซื่อๆ แต่ในใจนั้นปั่นป่วน
มันนึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งถูกดูดเข้ามาในโลกนี้
ตกลงบนทุ่งรกร้างแห่งหนึ่งในทวีปอสูร ทั้งตัวมีแต่บาดแผล เกล็ดหลุดไปกว่าครึ่ง ตัวเปื้อนเลือด
รอบด้านมีแต่อสูรกายที่มีกลิ่นอายแข็งแกร่งกว่ามัน
มันคิดว่าตัวเองคงต้องตาย นอนรอความตายอยู่บนพื้น ทันใดนั้นอสูรเก้าหัวตัวหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า
รูปร่างคล้ายกับมันอย่างยิ่ง
อสูรเก้าหัวมองมัน น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา
“สายเลือดของข้า… ทายาทสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของข้า…”
ยามาตะโนะโอโรจินิ่งอึ้งไปทันที
สายเลือด? ทายาท?
มันยังมีญาติอยู่ในโลกนี้?
มันรีบรับญาติทันที ทั้งแปดหัวร้องเรียกบรรพบุรุษพร้อมกัน เสียงร้องเต็มไปด้วยความจริงใจ
จิ่วอิงก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
ต่อมามันถึงได้รู้ว่า จิ่วอิงเป็นหนึ่งในอสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีปอสูร
เป็นถึงยอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ และเป็นแม่ทัพคนสนิทใต้บัญชาจักรพรรดิอสูร
จะเดินขวางไปทั่วทวีปอสูรก็ไม่มีใครกล้าขัด ใครเห็นก็ต้องก้มหัว
ตอนแรกมันไม่รู้ว่ามหาจักรพรรดิคืออะไร จิ่วอิงก็อธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น
พอฟังจบ ขาของมันก็แทบทรุด
ขั้นมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ เป็นระดับที่มันไม่มีทางไปถึงได้ตลอดชีวิต