ประตูปิดลง
ในห้องเรียนกลับมาคึกคักอีกครั้ง
“บ้าจริง เป็นใครกันแน่วะ”
“คนเดียวล้างแก๊งได้เป็นสิบสิบ เขตอุตสาหกรรมเลยนะ มันขนาดไหน”
“อย่างน้อยก็ขั้นเอ้อหยวนมั้ง”
“จางเหว่ย?”
จางเหว่ยส่ายหน้า
“หลี่น่า?”
หลี่น่าขมวดคิ้ว “เมื่อคืนฉันอยู่บ้าน”
“งั้นเป็นใครกันแน่”
ไม่มีใครรู้
หลินหว่านเอ๋อร์ยกมือขึ้น กดลงเบาๆ
“พอแล้ว เรื่องนี้ทางการจะสืบสวนเอง ตอนนี้มาจัดการเรื่องสำคัญก่อน”
เธอมองไปทางทุกคน
“เรื่องสวัสดิการของขั้นจินตัน ฉันจะคุยกับพวกคุณตอนนี้”
สายตาของเธอกวาดไปยังกลุ่มคนขั้นจู้จี
“พวกขั้นจู้จี ออกไปก่อน รายละเอียดสวัสดิการบางอย่าง ไม่เหมาะให้พวกคุณฟัง”
ในห้องเงียบไปวินาทีหนึ่ง
คนขั้นจู้จีทั้งเก้าคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
คนอื่นๆ ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไปทีละคน
หลิวตี้ก็ลุกขึ้นด้วย
ตอนที่เขาเดินถึงประตู เสียงของหลินหว่านเอ๋อร์ดังมาจากข้างหลัง
“หลิวตี้ เธอรอเดี๋ยวก่อน”
หลิวตี้หยุดฝีเท้า
หลินหว่านเอ๋อร์มองเขา น้ำเสียงเรียบๆ “ถึงระดับพลังเธอจะค่อนข้างต่ำ แต่สวัสดิการที่ควรได้ก็จะยังได้อยู่”
หลิวตี้พยักหน้า แล้วเดินออกจากห้อง
ประตูปิดลงด้านหลัง
ในทางเดิน
เพื่อนร่วมชั้นขั้นจู้จีทั้งเก้าคนยืนอยู่ด้วยกัน บรรยากาศออกจะประหลาดๆ
เฉินอวี่พิงกำแพง กอดอก สีหน้าบึ้งตึง
“แม่ง ทำไมไล่พวกเราออกมา”
เขาถ่มน้ำลายลงพื้น
“ก็แค่พลังสูงกว่า มีอะไรนึกว่าดีนักหนา”
ข้างๆ มีคนเสริม “นั่นสิ ยังไงก็เพื่อนร่วมชั้นกันแท้ๆ ไม่ไว้หน้ากันเลย”