ในทางเดินเงียบสงัดไปสามวินาที
ฝีเท้าของหลินหว่านเอ๋อร์หยุดชะงัก
นางค่อยๆ หันกลับมา มองหลิวตี้
พวกขั้นจู้จีไม่กี่คนหลบอยู่หลังกรอบประตู สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
หลิวตี้ยืนอยู่ตรงนั้น แสงแดดสาดลงบนตัวเขา สีหน้าเขาสงบนิ่ง
หลินหว่านเอ๋อร์จ้องเขา แววตาค่อยๆ เย็นเยือกลง
"เจ้าว่าอีกครั้งสิ"
"เฉินอวี่"
"ข้าฆ่าเอง"
บนร่างของหลินหว่านเอ๋อร์ พลังปราณเริ่มปั่นป่วน
พวกขั้นจู้จีถอยกรูดอย่างบ้าคลั่ง บางคนวิ่งตรงเข้าไปในห้องเรียน บางคนหลบอยู่ที่มุมกำแพงตัวสั่นงันงก
พวกขั้นจินตันในห้องเรียนสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว หลั่งไหลออกมา
"เกิดอะไรขึ้น" จ้าวเหลี่ยถาม
หลิวตี้โบกมือให้เขา พูดยิ้มๆ "ไม่มีอะไร แค่ฆ่าคนคนหนึ่ง"
คนขั้นจินตันทั้งหมดอึ้งไป
"ฆ่าคน?"
"หลิวตี้ เจ้า ฆ่าใคร?"
หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงเข้ม "เขาเป็นจินตันขั้นต้น ปิดบังระดับบำเพ็ญ"
ทุกคนมองหลิวตี้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
ไม่ใช่ความสงสารแบบสูงส่งอีกต่อไป หากแต่เป็นการประเมินใหม่
จินตันขั้นต้นแม้ไม่ถึงกับยอดเยี่ยม แต่อย่างน้อยก็มีคุณสมบัติพอให้มองอย่างเท่าเทียม
โจวหมิงยืนอยู่หลังฝูงชน ในใจผงกหัวอย่างบ้าคลั่ง สมแล้ว! สมแล้ว!
"ถึงจะเป็นขั้นจินตัน"
"ที่นี่ไม่ใช่โลกบำเพ็ญเซียน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต"
"ใช่!"
จ้าวเหลี่ยรีบเห็นด้วย
"เจ้าอาศัยอะไรถึงฆ่าคน?"
พวกจินตันคนอื่นก็พากันผงกหัว
สังคมสมัยใหม่ การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
โจวหมิงพลันเอ่ยขึ้น "เป็นเฉินอวี่ที่หาที่ตายเอง"
ทุกคนชะงัก พากันหันขวับมามองเขา
"โจวหมิง?"
จ้าวเหลี่ยเลิกคิ้ว