“ข้าสงสัยว่าที่แห่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน”
หลินหว่านเอ๋อร์เงียบไปหลายวินาที
“ข้าส่งคนไปช่วยแล้วหรือยัง”
ท่านผู้อาวุโสโจวพยักหน้า “ใช่ พวกผู้เชี่ยวชาญล้วนเป็นสมบัติของชาติ ไม่อาจเสียไปได้ หากช่วยกลับมาได้ ผลงานวิจัยของพวกเขามีความหมายยิ่งใหญ่ต่อหัวเซี่ย”
หลินหว่านเอ๋อร์นึกถึงเงินรางวัลแสนหยวนที่ทางการส่งมายังสำนักจัดการพิเศษ
“ใช้เงินธรรมดาคงยากจะดึงดูดพวกขั้นจินตันเอ้อหยวน เพราะแค่พวกเขาต้องการ หาเงินได้มากมายด้วยความสามารถ”
“แต่ถ้าเป็นศิลาวิญญาณหรือตำราวิชา ก็ต่างกันแล้ว”
“ดาวน้ำเงินไร้พลังปราณ พวกเขาทำได้เพียงพึ่งศิลาวิญญาณในการฝึกตน”
“ไม่ช้าศิลาวิญญาณที่ติดตัวมาก็จะหมด”
“ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่แสนหยวนเลย ต่อให้ล้านหยวน ก็แลกศิลาวิญญาณระดับล่างไม่ได้แม้แต่ก้อนเดียว”
นางเว้นจังหวะ
“ข้ามีศิลาวิญญาณระดับกลางที่นี่ ทรัพยากรตระกูลหลินสองส่วนอยู่ที่ข้าทั้งหมด”
“ข้าสามารถนำออกมาบางส่วนเป็นค่าหัว เชื่อว่าคงมีคนมากมายแย่งกันรับภารกิจ”
ดวงตาของท่านผู้อาวุโสโจวเป็นประกาย “ดีนัก! เพื่อผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ เราจงใจจัดสรรเงินสิบล้านหยวนเข้าบัญชีบุคลากรพิเศษของพวกเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะดึงดูดพวกเจ้าไม่ได้”
สิบล้าน?
นางจำได้ว่าหนังสือแจ้งเขียนไว้หนึ่งแสน
“สิบล้าน?” นางถาม
ท่านผู้อาวุโสโจวก็ชะงักไป “ไม่พอหรือ สิบล้านก็ไม่น้อยแล้วนะ”
“ในบัญชีแสดงไว้หนึ่งแสน”