พวกที่ตอบสนองเร็วที่สุดคือสื่อสังคมออนไลน์ที่ไม่เคยหลับใหล
ห้องไลฟ์สดผุดขึ้นมานับพันห้องต่อวินาที
ห้องของคนท้องถิ่นในนิวยอร์ก, เมืองอื่นในประเทศสวยงาม, ยุโรป, เอเชีย, แอฟริกา, กล้องทั่วโลกต่างจับจ้องไปที่ทิศทางเดียวกัน
ร่างที่ลอยอยู่สูงระดับพันเมตรนั่น
“เขาอยู่ตรงนั้น! เขายังอยู่ตรงนั้น!”
“สิบห้านาทีแล้ว! เขาอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน! กองทัพไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย! รัฐบาลไม่มีแถลงการณ์ใด ๆ! เขาก็แค่ลอยอยู่เหนือหัวพวกเราแบบนี้!”
แชทไลฟ์บ้าคลั่ง ความโกรธของชาวเน็ตประเทศสวยงามปะทุดั่งภูเขาไฟ
“ช่างอวดดีนัก! นี่มันน่านฟ้าของเรา! เขามีสิทธิ์อะไรไปยืนอยู่ตรงนั้น?!”
“คนหัวเซี่ยรังแกกันเกินไปแล้ว! คิดว่าพวกเรากลัวพวกนั้นรึไง?”
“ทหารล่ะ? กองทัพอากาศล่ะ? ยิงมันลงมาเดี๋ยวนี้!”
บางคนเริ่มโห่ร้องให้ใช้กำลัง
หนุ่มคนหนึ่งสวมหมวกเบสบอลโบกหมัดในห้องไลฟ์สด: “ผู้บำเพ็ญเซียนแล้วไง? กระสุนยิงไม่ตาย กระสุนปืนใหญ่ยิงไม่ตาย? แล้วอาวุธนิวเคลียร์ล่ะ? ถล่มลงไปลูกเดียว นายจะยังรอดอยู่ไหม?”
สิ้นคำนี้ แชทไลฟ์ของชาวเน็ตประเทศสวยงามก็ระเบิดขึ้นทันที
“ใช่! อาวุธนิวเคลียร์! ดูซิมันจะกลัวไหม!”
“พวกเรามีหัวรบนิวเคลียร์เพียบ! ลูกเดียวไม่พอก็สิบลูก!”
“คนหัวเซี่ย พวกแกเห็นหรือยัง? นี่แหละคือพลังของเรา!”
แต่ไม่นาน ชาวเน็ตหัวเซี่ยก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด
พวกเขาไม่ได้ตื่นเต้นเท่าชาวประเทศสวยงาม น้ำเสียงแฝงความเรียบเฉยแบบคนที่ผ่านโลกมาแล้ว
“อาวุธนิวเคลียร์? พวกนายนี่เข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญเซียนรึเปล่า?”
“พี่น้อง ตอนหลินหว่านเอ๋อร์ข้ามเคราะห์พวกนายไม่ได้ดูเหรอ? ภัยฟ้าผ่าขั้นฮว่าฝาน ครอบคลุมครึ่งเมือง”
“อสนีบาตนั่น ก็ไม่ต่างจากศูนย์กลางระเบิดนิวเคลียร์เท่าไหร่แล้วกระมัง? หล่อนยืนอยู่ข้างในไม่ขยับเลยสักนิด”
“แล้วไอ้ที่อยู่เหนือหัวพวกนายนั่น ก็บินจากหัวเซี่ยมานิวยอร์กคนเดียวได้ โดยไม่มีใครตรวจพบกลางทางเลย”
“ขีปนาวุธนิวเคลียร์พวกนายเล็งเป้ามันได้เหรอ? มันยืนอยู่เหนือหัวพวกนาย พวกนายกล้าทิ้งลงรึ?”
แชทไลฟ์ของชาวเน็ตประเทศสวยงามค่อย ๆ เบาบางลง
ไม่ใช่ไม่อยากโต้เถียง แต่โต้เถียงไม่ได้
ข้อเท็จจริงที่ชาวหัวเซี่ยพูด