การเข่นฆ่ายังดำเนินต่อไป
ไม่ ตอนนี้ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการเข่นฆ่า นั่นเรียกว่าการกวาดล้าง
ทุกคนยืนอยู่กลางสนามรบ
มองดูร่างที่ห่อหุ้มด้วยปราณมารพุ่งชนไม่ยั้งกลางฝูงสัตว์อสูร
ในหัวพวกเขามีเพียงความคิดเดียว
นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน?
ฝูซีจ้องเขม็งไปยังร่างสีดำที่อยู่ไกลออกไป
หมัดเดียว สัตว์ประหลาดหลายพันตัวกลายเป็นละอองเลือด
พลังของหมัดนั้น แม้อยู่ห่างกันครึ่งสนามรบ เขาก็สัมผัสได้
เขารู้สึกว่าขั้นพลังของสัตว์ประหลาดเหล่านี้เหนือกว่าเขา พวกมันมีระดับพลังที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน
แต่เขาไม่ได้คิดมาก ดาวเทวะลึกลับเกินหยั่ง การจำลองศัตรูที่แข็งแกร่งเช่นนี้ออกมาก็สมเหตุสมผลดี
เขามั่นใจว่า หากต่อสู้ในขั้นพลังที่เท่ากัน สัตว์ประหลาดพวกนี้ก็แค่ไก่หมาในคอกดิน
เขาเชื่อมั่นเช่นนั้น
แต่คนผู้นี้ทำให้ความมั่นใจของเขาสั่นคลอนเป็นครั้งแรก
ไกอายืนอยู่ไม่ไกล
พละกำลังที่เขาเคยภาคภูมิใจ กลับดูน่าขันยิ่งนักต่อหน้าร่างนี้
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ มองจนตะลึงไปตั้งนานแล้ว
เมื่อครู่พวกเขายังสู้ตาย ยังระเบิดตัวเอง ยังสิ้นหวัง
แต่พอบุคคลนี้ปรากฏตัว สถานการณ์ก็พลิกกลับในทันใด
ไม่ใช่พลิกกลับ
แต่เป็นการบดขยี้!
ในใจพวกเขาคิดเหมือนกันกับคำถามหนึ่ง
ไม่ใช่ นี่พวกเราซ่อนคนโหดแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไร?
ไม่เห็นหรือว่าฝูซี ไกอา ลิลิธ ก็จนปัญญา?
ไอ้ตัวประหลาดนี่โผล่มาจากไหน?