หลิวตี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แต่ผู้ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างไม่พูดอะไร และไม่ถามอะไร
ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ามันสมควรเป็นเช่นนั้น
ฉีไป๋ยิ่งสู้ยิ่งแกร่ง ชนะติดต่อกันมาหลายยกแล้ว
เขามาพักที่ข้างหลิวตี้ในช่วงพัก
“เพื่อนเอ๋ย โชคดีจริง ๆ ที่ได้บายติดต่อกันหลายครั้ง”
หลิวตี้มองเขาคราหนึ่งแล้วพยักหน้า
การต่อสู้ยังดำเนินต่อไป
จำนวนคนลดลงอย่างรวดเร็ว ทุกการต่อสู้จะมีคนถูกคัดออกหนึ่งคน
บางคนแพ้แล้วหัวเราะลั่น บอกว่าตนได้พักผ่อนเสียที
บางคนแพ้แล้วเงียบงัน ไม่ปริปาก
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทุกคนยอมรับผลลัพธ์
ไม่มีใครเบี้ยว ไม่มีใครตุกติก
เมื่อถึงเวลาคัดเลือกร้อยคนแรก จังหวะการต่อสู้ก็ช้าลง
คนที่เหลือคือยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ
แต่ละคนล้วนมีไม้ตายของตน แต่ละคนมีไพ่ตายของตัวเอง
การต่อสู้ไม่ใช่การบดขยี้ข้างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นการดวลที่คู่คี่สูสี
บางครั้งการต่อสู้หนึ่งครั้งใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะตัดสินแพ้ชนะได้
ฉีไป๋ผ่านเข้ารอบห้าสิบคนสุดท้ายอย่างไม่น่าเชื่อ
เต๋าของเขาคือ "สังหารสูญสิ้น" ยิ่งสังหารยิ่งแกร่ง ยิ่งบาดเจ็บมากก็ยิ่งแกร่ง
ตั้งแต่ยกแรกจนถึงตอนนี้ บาดแผลบนตัวเขามีแต่เพิ่มขึ้น แต่พลังของเขาก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัว
คู่ต่อสู้ของเขาทุกการโจมตีถูกเขาสกัดไว้ จากนั้นก็ถูกเขาสวนกลับเอาชนะ
ลีลาการต่อสู้ของเขาดุดันมาก ไม่คิดราคา ไม่คิดผลลัพธ์
เมื่อถึงเวลาเลือกยี่สิบคนสุดท้าย บรรยากาศในสนามรบก็เปลี่ยนไป
คนที่เหลือแต่ละคนล้วนเป็นผู้ที่ติดอันดับต้น ๆ ของเอกภพนับหมื่น
แต่ฉีไป๋กลับยังอยู่
สิบห้าคนสุดท้าย
สิบสองคนสุดท้าย