ขั้นฮว่าฝานอายุห้าสิบ?
ไม่ใช่!
คืออายุห้าสิบก็สังหารเขาซึ่งครึ่งขั้นเหอถี่ได้ในพริบตา!
เป็นไปได้อย่างไร!
เสียงของชายชราสั่นเครือ "เจ้า...เจ้าอายุเท่าไหร่?"
หลิวตี้มองเขา "ว่ายังไงล่ะ?"
ในหัวของชายชราว่างเปล่าไปหมด
ห้าร้อยปี
เมื่อสี่ร้อยห้าสิบปีก่อน เขาอายุห้าสิบ
อายุห้าสิบสามารถสังหารครึ่งขั้นเหอถี่ได้?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
"เป็นไปไม่ได้!"
เสียงของชายชราแหลมขึ้น
"ตอนนั้นเจ้าฆ่าข้าได้? เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ?"
หลิวตี้ไม่ได้พูดอะไร
ปราณของเขาปะทุออกมา
แค่ชั่วขณะเดียว เป็นเพียงเสี้ยวเดียว
แต่เสี้ยวปราณนั้นกลับทำให้อุณหภูมิในห้องส่งทั้งหมดลดวูบลง
ขาของจ้าวเหลี่ยอ่อนแรง ต้องยันกระดานไวท์บอร์ดไว้ถึงไม่ทรุดลงคุกเข่า
ไฟนอกห้องส่งกะพริบวาบหนึ่ง
ภาพในห้องถ่ายทอดสดกระตุกไปชั่วขณะ
ผู้ชมหน้าโทรทัศน์รู้สึกว่าแสงบนจอมืดลงไปวูบหนึ่ง
แต่มันเป็นแค่ชั่วขณะเดียว
จากนั้นก็กลับเป็นปกติ
วิญญาณของชายชราในไม้ซ่อนวิญญาณสั่นระริก
เขาจำปราณนี้ได้
สี่ร้อยห้าสิบปีแล้ว เขาไม่มีวันลืม
ปราณที่ชั่วร้ายสุดขั้วและปกคลุมไปทั่วสารทิศนั่น
ปราณที่แม้แต่หน้ายังไม่ทันเห็นก็ทำให้เขาดับสูญนั่น
เป็นเขา เป็นเขาจริง ๆ
"เจ้า...เจ้า..."
น้ำเสียงของเขาไม่ได้แค่สั่นแล้ว แต่มันคือความหวาดกลัว
ความกลัวที่บริสุทธิ์ ไร้สิ่งเจือปนใด ๆ
"เป็นเจ้า...ก็เจ้านี่เอง..."
หลิวตี้ไม่ตอบ