"ก็จริงของเจ้า"
"เยว่ชิงหาน เจ้าตั้งสติหน่อย"
"เจ้าพูดเองไม่ใช่รึ ต่อให้หลิวตี้มาถึงขั้นข้ามเคราะห์ ในทวีปเทวะนี้ก็ยังไม่พอให้เห็นด้วยซ้ำ"
"นายน้อยเผ่าเทพตะวัน ที่เจ้าจะแต่งด้วยเนี่ย บรรพบุรุษของพวกเขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นข้ามเคราะห์ท่านหนึ่ง"
"เจ้าคิดว่าหลิวตี้มาจะทำอะไรได้? บุกเดี่ยวเข้าตระกูลเทพจันทราแล้วฉุดเจ้าออกมาอย่างนั้นรึ?"
"เขาทำได้"
"พลั่ก!"
"ข้าบอกว่า เขาทำได้"
"เออๆ มีความฝันก็ดี"
"เขาเป็นคนที่ไร้เหตุผลที่สุดที่ข้าเคยพบ"
หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า
"โลกนี้เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่รึ ไม่กี่วันมานี้ข่าวที่เราสืบมาได้ เจ้าก็ได้ยินกับหู"
"เขาไม่มีทางชนะ และไม่มีทางมาเพื่อหญิงที่ยังไม่คุ้นเคยอย่างเจ้าหรอก"
เยว่ชิงหานแววตาหม่นแสง
"เจ้ากำลังจะแต่งงานแล้ว เลิกคิดถึงหลิวตี้เสียเถอะ การยอมรับความจริงสำคัญกว่าอะไรทั้งสิ้น"
"เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!"
"เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าถ้าข้าแต่งออกไป เจ้าจะถูกทิ้งไว้ที่ตระกูลเทพจันทราเพียงลำพัง"
"เจ้าเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง!"
"นั่นเรื่องของข้า" หลินหว่านเอ๋อร์ตัดบท
"เจ้า!"
"ข้าไม่ต้องให้เจ้าเป็นห่วง"
สองหญิงสาวประสานสายตา
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน
หลินหว่านเอ๋อร์ตั้งแต่มาถึงโลกนี้ก็เหมือนถูกปลดปล่อยสันดานแท้จริง
ในโลกบำเพ็ญเซียนและดาวน้ำเงิน นางแบกรับหน้าที่ ใช้ชีวิตเพื่อหน้าที่
มาอยู่แดนประหลาดเช่นนี้ กลับใช้ชีวิตอย่างโปร่งใสขึ้นไม่น้อย ไม่กี่วันมานี้มักโต้ปากกับเยว่ชิงหาน พูดจายิ่งไม่เกรงใจ
หลินหว่านเอ๋อร์หลบสายตาก่อน
"อย่างไรเสีย พิธีวิวาห์อีกชั่วยามเดียวก็จะเริ่มแล้ว เจ้าจะคิดอะไรก็คิดไปเถอะ"