เหล่าเทพบนสวรรค์แหงนหน้ามองชายที่นั่งบนรถเข็น
ความตกตะลึงในใจซัดมาเป็นระลอก
เขาเป็นใคร?
เหตุใดถึงบอกให้อสูรยักษ์ที่คาดว่าเป็นผู้นำเผ่าอสูร “ลุกขึ้นมา อย่าแกล้งตาย”?
เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา? ผู้แข็งแกร่งเผ่าอสูรคนอื่นไปไหน?
ไม่มีใครกล้าถาม ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก
ผู้แข็งแกร่งขั้นข้ามเคราะห์ของเผ่าเทพที่ปกติวางท่าสูงส่ง มองทุกสิ่งอย่างดูแคลน ต่างพากันเงียบกริบ แม้แต่ลมหายใจยังผ่อนให้เบาที่สุด
พวกเขามีชีวิตอยู่มาเป็นแสนปี หลายแสนปี เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ภาพตรงหน้า
ผู้นำเผ่าอสูรถูกคนฟาดลงจากฟ้า ทะลวงค่ายกลป้องกันของทวีปเทวะ
นอนจมก้นหลุมเหมือนหมาข้างถนน ส่วนคนที่ต่อยเขากลับนั่งรถเข็นค่อย ๆ เคลื่อนออกมาจากรูบนฟ้าอย่างเนิบนาบ
ภาพแบบนี้ อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แม้ในฝันก็ไม่เคยฝันถึง
หยางซวี่ยืนอยู่ริมฝูงชน เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
อยากเข้าไปใกล้ ๆ ส่องใบหน้าอสูรในหลุมให้ชัดเจน แต่ถูกรุ่นพี่สูงวัยของเผ่าเทพตะวันดึงแขนไว้แน่น
“อย่าเข้าไป” เสียงของรุ่นพี่สูงวัยกระซิบต่ำ
มือของรุ่นพี่สูงวัยกำลังสั่น
รุ่นพี่สูงวัยผู้นี้คือผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่าเทพตะวัน อยู่ขั้นข้ามเคราะห์ชั้นเจ็ด ตัวตนที่เดินขวางทวีปเทวะได้