"มาเลย!"
เสียงของหลิวตี้ระเบิดก้องกลางทะเลอัสนี
สายฟ้าสีดำนับไม่ถ้วนราวกับเข้าใจคำท้าทายของเขา จากนั้นพวกมันก็เดือดดาล
ท้องฟ้าแตกระเบิด
ท้องฟ้าทั้งผืนแตกออกเป็นเสี่ยงนับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา
เมฆเคราะห์สีดำทะลักมาจากทุกสารทิศ มาชุมนุมเหนืออาณาจักรมนุษย์
กระแสลมสีหม่นปั่นป่วนในชั้นเมฆ เศษเสี้ยวเต๋าร่วงหล่นจากชั้นเมฆ ทุกชิ้นล้วนพัดพาแรงกดดันทำลายล้างโลกา
ท้องฟ้าเหนือน่านมนุษย์เปลี่ยนไปสิ้นเชิง
สุริยันจันทราไร้แสง ฟ้าดินเปลี่ยนสี
ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันนั้น
ในอาณาจักรมนุษย์ คนธรรมดาล้มลงกองกับพื้นแล้ว
ไม่ใช่เพราะพวกเขาขี้ขลาด แต่แรงกดดันนั้นมหาศาลเกินไป ใหญ่หลวงเกินกว่าร่างกายจะทานรับไหว
มีคนหมอบกับพื้นตัวสั่นไม่หยุด มีคนกอดเด็กหลบมุมกำแพง มีคนคุกเข่าบนถนนโขกศีรษะให้ท้องฟ้า
ยายแก่คนหนึ่งกอดหลานชาย น้ำตาไหลไม่หยุด
"นี่คือวันสิ้นโลกแล้ว ปู่ฟ้าจะเอาชีวิตไปแล้วนะ..."
หลานชายหดตัวในอ้อมกอดยาย ถามเสียงเบา: "ยาย พวกเราจะตายหรือเปล่า?"
ยายแก่ใบหน้าเปื้อนน้ำตา กอดเขาแน่นขึ้น
"ไม่มีใคร...ไม่มีใครมาช่วยพวกเราหรือ..."
"ช่วย? ใครจะมาช่วย? เทวดาบนฟ้านั่นยังเอาตัวเองแทบไม่รอด!"
ทันใดนั้น
มีคนเห็นเงาร่างในแสงอัสนี
"พวกเจ้าดูนั่น! บนฟ้ามีคน! มีคนอยู่ในสายฟ้า!"