ประชุมเสร็จ ตอนนั้นเที่ยงครึ่งแล้ว
เจ้าเจ้าอ้วนพูดจบเสียที ประโยคสุดท้ายคือ: "…เพราะฉะนั้นนะ นักเรียนทุกคน พวกเธอต้องจดจำความหวังของชาติ อย่าให้เสียเวลา อย่าให้เสียยุคสมัย!"
เสียงปรบมือดังกระจัดกระจายดังขึ้น
หลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้น กล่าวคำอวยพรตามมารยาท จากนั้นก็ประกาศเลิกประชุม
ผู้คนทยอยเดินออกไป
โจวหมิงกับฟ่างหย่วนปะปนอยู่ในหมู่คน ต่างคนต่างเดิน ไม่มีใครมองใคร
โจวหมิงเดินไปทางออกด้านตะวันออก
ฟ่างหย่วนเดินไปทางออกด้านตะวันตก
ทั้งสองทำเหมือนไม่รู้จักกันเลย
ออกจากตึก โจวหมิงเลี้ยวเข้าซอยเล็ก เร่งฝีเท้า
ฟ่างหย่วนอ้อมไปหนึ่งรอบ จากอีกถนนหนึ่งกลับมา
สิบนาทีต่อมา
ทั้งสองมาเจอกันที่สี่แยกแห่งหนึ่ง
สบตากัน
โจวหมิง: "……"
ฟ่างหย่วน: "……"
โจวหมิง: "นายก็มาทางนี้เหรอ?"
ฟ่างหย่วน: "บังเอิญจัง"
โจวหมิง: "ก็บังเอิญจริง ๆ"
ทั้งสองมองหน้ากัน จากนั้นก็เร่งฝีเท้าพร้อมกัน
ไม่มีใครพูด แต่ก็ไม่มีใครยอมตกหล่น
เดินได้ครู่หนึ่ง ฟ่างหย่วนทนไม่ไหว: "นายตามมาติด ๆ แบบนี้ทำไม?"
โจวหมิงหันมอง: "ใครตามนาย? ข้าก็มาทางนี้แต่แรกแล้ว"
"แล้วทำไมนายไม่ไปทางโน้น?"
"ทางโน้นรถติด"
"นี่ทางเท้า จะรถติดอะไร?"
"นายมายุ่งอะไรกับข้า?"
ทั้งสองพูดคำตอบคำ แต่ฝีเท้ากลับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้ายเกือบจะวิ่งเหยาะ ๆ เคียงข้างกัน
เดินต่อไปอีกสิบนาที
ในที่สุดก็มาถึงบ้านของหลิวตี้ ชั้นหก
โจวหมิงหอบหายใจ เคาะประตู
ไม่มีคนตอบ