"หา? เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"
"ไม่มีอะไร"
เขาสะบัดมือ
"ข้ากำลังคิดว่าจะกลับไปอย่างไร"
กลับไปอย่างไร?
ประตูบานนั้นดูดเขามาจากดาวน้ำเงิน ส่งเขามายังยุคนี้
บางทีหาประตูบานนั้นเจอ เขาก็กลับไปได้
แต่ในยุคนี้ จะหาประตูบานนั้นเจอหรือไม่?
ประตูบานนั้นอยู่ใต้ภูเขาไฟฟูจิ หากจะหา ก็ต้องหาดาวน้ำเงินในยุคนี้ใช่หรือไม่?
แล้วดาวน้ำเงินยุคนี้อยู่ที่ไหน?
หลิวตี้เก็บความคิดนี้ไว้ในใจ
หันไปถามปี้ฮั่นว่า "เจ้าเคยบอกมนุษย์หรือไม่ว่าเก้าทวีปสวรรค์กำลังจะเจอมหันตภัยใหญ่หลวง?"
ไม่ว่าหายนะครั้งนั้นจะเป็นฝีมือเขาหรือไม่ หากมนุษย์รู้ล่วงหน้า บางทีอาจจะคิดหาทางเลี่ยงได้
ปี้ฮั่นส่ายหัว แววตาเจือความจนใจ
"เปล่า ใครจะเชื่อข้า?"
"โดยพื้นฐานแล้ว ข้าเป็นแค่เผ่าอสูรขั้นต้าฉิง"
"อสูรขั้นต้าฉิงตัวหนึ่งบอกว่าเผ่ามนุษย์กับสวรรค์ทั้งเก้ากำลังจะถูกทำลาย"
"ใครจะเชื่อ?"
"ข้าจะไปพูดต่อหน้าจักรพรรดิไม่ได้หรอก"
'ฝ่าบาทจักรพรรดิ ข้ามาจากอนาคต ข้ารู้ว่าเก้าสวรรค์กำลังจะพินาศ ท่านรีบหนีเถอะ'
เขาจะไม่มองข้าว่าเป็นบ้าก็ดีแล้ว"
หลิวตี้พยักหน้า
"พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับจักรพรรดิเรื่องนี้"
ปี้ฮั่นมองดูเขา แต่สุดท้ายก็แค่พยักหน้า
"ได้"
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูดังมาจากนอกประตู
"สหายหลิวตี้?"
เป็นเสียงของฉินฮ่าว อ๋องตงจี๋
หลิวตี้ลุกจากเตียง
ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องนอน แต่ก็ติดนิสัยมาแล้ว
เขาเปิดประตู
ฉินฮ่าวยืนอยู่นอกประตู พอเห็นหลิวตี้ ดวงตาเต็มไปด้วยประกาย
หลิวตี้รู้สึกกระเพื่อมในใจ แต่สีหน้านิ่งเฉย