ปี้ฮั่นยืนอยู่บนหลังคา ดวงตาสีทองจับจ้องไปที่หลิวตี้
ร่างของมันสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตกตะลึง
กลิ่นอายบนตัวชายหนุ่มตรงหน้ามันเคยสัมผัสได้จากคนเพียงคนเดียว
ผู้นั้นคือเจ้านายของมัน คือผู้ที่มันเคารพ คิดถึง และปรารถนาจะพบหน้าอีกครั้งที่สุดในชีวิต
ผู้นั้นได้รับการขนานนามว่าฝ่าบาท เป็นจ้าวร่วมแห่งผืนแผ่นดินนี้
"ท่าน..."
เสียงของปี้ฮั่นสั่นเครือ
"กลิ่นอายของท่าน... ข้าเคยสัมผัสได้จากฝ่าบาทเพียงผู้เดียว... หรือว่าท่าน..."
หลิวตี้มองมัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"มหาจักรพรรดิ? นี่มันขอบเขตอะไร? เหนือกว่าขั้นข้ามเคราะห์หรือ?"
เขาไม่ตอบคำถามของปี้ฮั่น แต่ถามสิ่งที่ตนเองสงสัยก่อน
ปี้ฮั่นสูดลมหายใจเข้าลึก กดความตกใจในใจลง แล้วถามอย่างระมัดระวัง
"ท่าน... ไม่รู้จักขอบเขตจักรพรรดิหรือ?"
"เจ้าว่ามา"
ปี้ฮั่นเงียบไปหนึ่งวินาที เรียบเรียงความคิด
มันมีชีวิตมานานมาก นานจนตัวมันเองก็จำไม่ได้ว่ากี่ปีแน่
เกี่ยวกับขอบเขตจักรพรรดิ มันรู้ไม่มาก แต่อย่างน้อยก็น่าจะมากกว่าคนตรงหน้า
"ขั้นข้ามเคราะห์ชั้นเก้า ขึ้นไปก็คือขอบเขตจักรพรรดิ"
"ขอบเขตจักรพรรดิต้องควบคุมเต๋าให้ได้"
"นิยามของเต๋ากว้างขวางมาก ข้าไปไม่ถึงขอบเขตนั้น ไม่อาจรู้ว่ามันคืออะไรแน่ชัด"
"ข้าบอกได้เพียงสิ่งที่ข้าได้ยินได้ฟังมา"
หลิวตี้ไม่ได้พูดอะไร รอให้มันพูดต่อไป
"เหนือขั้นข้ามเคราะห์ ผู้ที่ควบคุมเต๋าได้ต่ำกว่า 10% คือจักรพรรดิเทียม"