หลิวตี้ถูกโทรศัพท์เขย่าปลุกในตอนเช้า
ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องนอนหลับ แต่การนอนที่บ้านช่างสุขสบายจริง ๆ โลกบำเพ็ญเซียนเทียบไม่ได้เลย
ในโทรศัพท์มีข้อความเพียบ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นชื่อของโจวหมิงกระโดดอยู่บนหน้าจอ
"ท่านหัวหน้า! ท่านหัวหน้า! หลินหว่านเอ๋อร์ตามหาท่าน!"
"ถ้าท่านไม่ตอบข่าว นางจะมาหาท่านด้วยตัวเองแล้ว!"
"ท่านหัวหน้า ท่านเห็นหรือยัง!"
หลิวตี้หรี่ตามองสองวินาที แล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งข้างกาย
เมื่อวานเขาปิดการแจ้งเตือนของหลินหว่านเอ๋อร์
รำคาญ
นางเอาแต่ถามเรื่องป้ายคำสั่งนั่น
ทีละข้อ ๆ ราวกับระเบิดลง
เขาขี้เกียจตอบ
ตอนนี้ปลดบล็อกแล้ว ข้อความหลั่งไหลเข้ามาเป็นพรวน
เขาเลื่อนเปิดดู
หลินหว่านเอ๋อร์: "หลิวตี้ ป้ายคำสั่งของตระกูลฉันนั่นมันมาได้ยังไง? เจ้าได้มันมาจากไหน?"
หลินหว่านเอ๋อร์: "หลิวตี้? อยู่ไหม?"
หลินหว่านเอ๋อร์: "เห็นแล้วตอบหน่อย"
หลินหว่านเอ๋อร์: "หลิวตี้ ตอนบ่ายเจ้าไปฆ่าคนในซูเปอร์มาร์เก็ตมา? มีพยานรู้เห็นหลายคน หนึ่งในนั้นบอกว่ารู้จักเจ้า"
หลินหว่านเอ๋อร์: "ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมีเหตุผล แต่การฆ่าคนก็คือการฆ่าคน ข้าแนะนำให้เจ้ามามอบตัว นี่ไม่ใช่โลกบำเพ็ญเซียน จะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้ รัฐบาลผ่อนปรนกับพวกเรามากแล้ว การกระทำของเจ้าจะทำให้ทุกคนเดือดร้อน"
หลินหว่านเอ๋อร์: "หลิวตี้ เจ้าเห็นหรือยัง?"
หลินหว่านเอ๋อร์: "ดี เจ้าไม่ตอบข้าใช่ไหม เช่นนั้นข้าจะให้คนไปตามเจ้า"
ต่อจากนั้นเป็นของเมื่อเช้านี้:
หลินหว่านเอ๋อร์: "หลิวตี้ สืบเรื่องราวจนกระจ่างแล้ว คนที่ฆ่าคนนั่นไม่ใช่เจ้า มีผู้บำเพ็ญมารแปลงกายเป็นเจ้า เจ้ามาที่ข้าก่อน มีรายละเอียดบางอย่างต้องตรวจสอบ"