ฟ่างหย่วนพยักหน้า “แน่ใจ ข้าเคยประมือกับเขามาแล้ว แรงกดดันนั่นปลอมไม่ได้ ถ้าข้าไม่รีบเผ่น ก็คง…”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง พูดไม่จบประโยค
หลินหว่านเอ๋อร์จ้องเขาอยู่หลายวินาที แล้วจึงละสายตา
“ข้ารู้แล้ว”
“เจ้ากลับไปพักเถิด เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”
ฟ่างหย่วนพยักหน้า หมุนตัวเดินออกไป
ถึงประตู เขากลับชะงักอีกครั้ง
“หลินหว่านเอ๋อร์”
“หลิวตี้บริสุทธิ์จริงๆ เจ้าอย่าไปหาเรื่องเขาเลย”
หลินหว่านเอ๋อร์ปรายตามองเขาแล้วพยักหน้า
ฟ่างหย่วนผลักประตูออกไป
วินาทีที่ประตูปิด เขาถอนหายใจยาว
ทางเดินเงียบสงัด
เขาพิงผนัง หลับตาลง
บัดซบ
เล่นละครทั้งคืน เหนื่อยชะมัด
แต่มันก็คุ้ม
เขาเอื้อมมือลูบป้ายคำสั่งในอก
ยังอยู่
ป้ายคำสั่งตระกูลหลินที่หลิวตี้ให้มา เขาไม่ได้ส่งมอบให้ใคร
จริงๆ ควรส่งมอบ
ตามแผน เขาควรยื่นป้ายนี้ให้หลินหว่านเอ๋อร์
แต่คิดไปคิดมา เขากลับไม่ยอมให้
เสียดาย
ป้ายคำสั่งนี้ สามารถสั่งให้หลินหว่านเอ๋อร์ทำอะไรก็ได้
อะไรก็ได้ทั้งนั้น
เขากำป้ายคำสั่งแน่น สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน
ยังไม่ใช้ตอนนี้
เก็บไว้ เป็นไม้ตาย
วันไหน… เผื่อวันไหนได้ใช้ล่ะ?
ให้หล่อนยกระดับพลังของตนจากเอ้อหยวนขึ้นไปอีก?
ขอโทษเถอะ!
ไม่จำเป็นแล้ว!
เขาลืมตา ยืดตัวตรง แล้วเดินไปที่ลิฟต์
ประตูลิฟต์เปิด เขาก้าวเข้าไป กดชั้นหนึ่ง
ลิฟต์ลดระดับลงช้าๆ
เขามองเงาตัวเองที่สะท้อนบนประตูลิฟต์ มุมปากยกยิ้มน้อยๆ
ทางฝั่งหลิวตี้ เขาต้องเกาะไว้ให้แน่น
ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์ เขาก็ไม่มีวันปล่อยมือ
ไม่ผิดใจทั้งสองฝ่าย ได้ผลประโยชน์จากทั้งคู่
นี่แหละหนทางเอาตัวรอด