“ไม่ทันแล้ว รีบไปเชิญท่านเจ้าสำนักเมืองมาเถอะ เรื่องนี้เราตัดสินเองไม่ได้”
นักพรตชุดเทาสั่งผงกศีรษะเป็นการใหญ่
ยันต์สื่อสารกลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป
ไม่ถึงก้านธูป ร่างหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว
ผู้บำเพ็ญขั้นจินตันเจ้าสำนักเมือง ผู้ปกครองดูแลเมืองของพวกเขา
รูปร่างวัยกลางคน สวมชุดแพรพรรณงาม ตอนเท้าแตะพื้นสีหน้ายังเปี่ยมด้วยความรำคาญ
“แตกตื่นอะไรกันนักหนา”
“ท่านเจ้าสำนักเมือง ลูกแก้ววัดรากวิญญาณแตกขอรับ!”
“แตกก็เปลี่ยนลูกใหม่สิ”
“ของพวกเจ้าใช้มานับสิบปี คุณภาพมีปัญหาก็เป็นเรื่องปกติ”
“เป็นคนกดแตกขอรับ”
เจ้าสำนักเมืองขั้นจินตันชะงัก
“กดแตก?”
เขากวาดตามองอวี๋เอี๋ยนที่หดอยู่มุมห้อง ก่อนเหลือบดูเศษแก้วบนโต๊ะ แล้วขมวดคิ้ว
“ข้ามีอันที่ดี”
เขาหยิบลูกแก้ววัดรากวิญญาณอีกอันออกจากแหวนเก็บของ ใหญ่กว่าลูกก่อนหน้านี้หนึ่งไซส์ เป็นสีเขียวทั่วลูก คุณภาพดีกว่าชัดเจนหลายระดับ
“มานี่ วางมือลงไป”
อวี๋เอี๋ยนค่อยๆ ย่องเข้าไป ปลายนิ้วสองข้างแตะลงไปเบาๆ
ตูม
ระเบิดอีกแล้ว
เศษแก้วสีเขียวกระเด็นใส่หน้าเจ้าสำนักเมืองขั้นจินตันเต็มๆ
ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบ
เจ้าสำนักเมืองขั้นจินตันยืนค้างอยู่กับที่ เศษผงร่วงลงมาจากเส้นผมเป็นสาย
ริมฝีปากเขาขยับเล็กน้อย แต่พูดไม่ออก
ในฝูงชนมีคนสูดหายใจเยือกเย็น บ้างก็หยิกขาตัวเอง บ้างก็ดึงแขนคนข้างๆ ถามว่า “ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า?”
มือของอวี๋เอี๋ยนสั่นเทา
“ข-ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”
เจ้าสำนักเมืองขั้นจินตันไม่สนใจเขา หันหลังกลับ ประสานมือร่ายผนึกยันต์สื่อสาร