แล้ว
แรงกดดัน
แรงกดดันที่ถาโถมท่วมฟ้า
คนที่ยืนขึ้นรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่ทับลงบนร่าง
เข่าอ่อน ทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ดังตุ่บ
มีเพียงหลิวตี้ที่นั่งเงียบ ๆ
"เงียบ"
หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ย
ห้องเรียนเงียบกริบไร้เสียง
หล่อนยืนขึ้น สายตากวาดไปทั่ว
"ห้าร้อยปีบนเส้นทางบำเพ็ญเพียร ขั้นจินตันสามสิบคน ขั้นเอ้อหยวนสามคน ขั้นจู้จีสิบคน"
"พลังของพวกเจ้าในตอนนี้ มากพอจะก่อหายนะต่อสมดุลของโลกใบนี้"
ไม่มีใครพูดอะไร
"ข้าติดต่อประเทศชาติทั้งคืน ข้าไม่จำเป็นต้องปิดบัง และ"
หล่อนหยุดนิดหนึ่ง
"ปิดบังไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?"
"เมื่อวานพวกเจ้ากลับไปก่อเรื่องใหญ่โต ขี่กระบี่ก็ขี่กระบี่ บินเหาะก็บินเหาะ คิดว่าประเทศชาติโง่หรือไง?"
จ้าวเหลี่ยอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
หลินหว่านเอ๋อร์นั่งลงอีกครั้ง มองไปทางท่านนายพล "ท่านนายพล เชิญท่านต่อ"
ท่านนายพลพยักหน้า พอใจกับวิธีจัดการของหลินหว่านเอ๋อร์
เขากระแอมเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "ประเทศชาติประชุมด่วนทั้งคืน วางแผนจัดการพวกเจ้า หลักการสำคัญมีข้อเดียว คือ อยู่ภายใต้การควบคุม"
"ภายใต้การควบคุม?"
จ้าวเหลี่ยเลิกคิ้ว
"หมายความว่าไง?"
"หมายความว่า พวกเจ้าจะสำแดงพลังตามอำเภอใจไม่ได้ จะแทรกแซงกิจทางโลกตามอำเภอใจไม่ได้ จะ... ตามอำเภอใจไม่ได้"
ท่านนายพลมองเขา
"จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินไม่ได้"
จ้าวเหลี่ยยิ้ม "ท่านนายพล คำพูดท่านเหมือนมองพวกเราเป็นอสูรร้ายน้ำหลากสัตว์ป่าดุร้ายเลยนะขอรับ"
"พวกเจ้ามีพลังนั้น"