หลิวตี้นิ่งงันไป
กลิ่นอายที่คุ้นเคยสองสาย ตกลงสู่สัมผัสการรับรู้ของเขาอย่างชัดเจน
พวกนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
อยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งปัจจุบันของเขา ตรงทิศทางลานด้านหลังของตระกูลเทพจันทรา
ถูกดูดเข้ามายังเก้าทวีปสวรรค์ด้วยหรือ?
สองคนนี้กลับยังอยู่ด้วยกัน
จะบังเอิญก็ไม่ใช่แล้ว
ชั่วพริบตาต่อมา เขาพร้อมทั้งคนและรถเข็นหายไปจากจุดเดิม
"สหายหลิว..."
จิตหยั่งรู้ของเสินอู๋จี๋กวาดผ่าน จับได้ว่าหลิวตี้ย้ายไปยังทิศทางลานด้านหลังของตระกูลเทพจันทรา
ข้างกายเขา คือผู้ฝึกตนตระกูลเทวะขั้นหลอมรวมคนหนึ่ง และผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ขั้นฮว่าฝานอีกคนหนึ่ง
ผู้ฝึกตนขั้นฮว่าฝานนั่นยังเป็นสตรี
"คนไปไหนแล้ว?"
หยางซวี่หันไปดู ก็พบว่ารุ่นพี่นั่งรถเข็นคนเมื่อครู่หายไปแล้ว
"ปล่อยให้เขาไปเถิด"
เสินอู๋จี๋ถอนจิตหยั่งรู้กลับ
"ท่านผู้นี้ค่อนข้างมีนิสัยแปลก ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร น่าจะเจอคนรู้จัก อีกสักครู่ก็คงกลับมา"
หยางซวี่ตามหลังเขาไป มองแผ่นหลังของเสินอู๋จี๋ ใจนี้คละเคล้าหลากรส
ตื่นเต้น ก็ตื่นเต้นจริง ๆ
เทพจักรพรรดิเทวะเสด็จมาร่วมงานสมรสของเขาด้วยพระองค์เอง ทั่วทวีปเทวะใครจะมีหน้ามีตาเช่นนี้?
เขา หยางซวี่ ไม่กล้าพูดว่าควบคู่ควรระหว่างโบราณกับปัจจุบัน แต่อย่างน้อยก็เป็นคนแรกในรอบหมื่นปี
แต่ที่รุ่นพี่ปริศนาผู้นั่งรถเข็นจากไป ก็อดเสียดายอยู่บ้าง
เดิมทีเขายังคิดจะหาโอกาสสนทนาด้วยอีกสักสองสามประโยค อย่างน้อยก็รินน้ำชาสักถ้วย ต่อบทสนทนาสักคำ ภายหน้าจะออกไปนอกก็ยังเป็นต้นทุน
ทว่าพอคิดกลับไปกลับมา มีจักรพรรดิเทวะเพียงพระองค์เดียวก็พอแล้ว