แถลงการณ์ออกมาทีเดียว คนทั้งโลกก็แตกตื่น
ชาวเน็ตหัวเซี่ยระเบิดอารมณ์เป็นกลุ่มแรก
“เฮ้ย ไอ้พวกหน้าด้านนี่กล้าแปะทองบนหน้าเองจริง ๆ นะ?”
“ขำจะตาย ยามาตะโนะโอโรจิเป็นของใครกัน? มอนสเตอร์ของตัวเองออกอาละวาด แต่ถูกหลิวตี้ขัดขวางไว้ ยังหน้าด้านมาโยนความผิดอีก?”
“ก็ยามาตะโนะโอโรจิของพวกมันนั่นแหละ ไม่ใช่หลิวตี้จัดการรึไง? ตอนนี้งูก็หาย คนก็หาย เลยกระโดดออกมาได้หน้า?”
“ประเทศเกาะนี่มันตรรกะห่าอะไร? หลิวตี้ไปที่นั่นก็เพื่อช่วยพวกแกจัดการยามาตะโนะโอโรจินะ!”
“หลิวตี้ต้องกลับมาแน่! ถึงตอนนั้นพวกแกได้เห็นดีแน่!”
“ใช่! หลิวตี้กลับมาเมื่อไหร่ อย่างแรกที่จะทำคือจมประเทศเกาะให้จมทะเล!”
“หลิวตี้! พวกเรารอท่านกลับมา!”
ความเชื่อมั่นของชาวเน็ตหัวเซี่ยแน่วแน่ผิดปกติ
ในใจพวกเขา หลิวตี้ไม่ได้เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนอีกต่อไปแล้ว เขาคือความภาคภูมิใจของหัวเซี่ย เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวน้ำเงิน
คนเช่นนี้ จะหายไปดื้อ ๆ ได้อย่างไร?
เขาต้องกลับมาแน่นอน
ส่วนชาวเน็ตประเทศเกาะก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันบนอินเทอร์เน็ตจนแยกไม่ขาด เริ่มจากเรื่องถูกผิดของผู้บำเพ็ญเซียน ทะเลาะไปถึงปัญหาค้างคาทางประวัติศาสตร์ ต่อไปที่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม และสุดท้ายยกระดับเป็นคำด่าระดับชาติ ควันคลุ้งไปทั่ว
……
ท่ามกลางความโกลาหลนี้ มีคนหนึ่งที่ตอบสนองก่อนใคร
จักรพรรดิฉินสื่อ
ระดับบำเพ็ญของเขายังไม่ถึงขั้นจู้จี จึงไม่ได้รับผลกระทบจากพลังนั้น