เยว่ชิงหานประคองถ้วยชาไว้ในมือ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
ขณะนั้นเอง จางซิ่วหลานก็เปิดฉากเกี้ยวพาราสีระลอกใหม่
“ชิงหานจ๋า เย็นนี้อย่าเพิ่งกลับนะ อยู่กินข้าวที่บ้านด้วยกัน น้าจะทำซี่โครงหมูอบซีอิ๊ว หลิวตี้ชอบมาตั้งแต่เด็ก ลองชิมฝีมือครอบครัวเราดู”
“ใช่แล้ว ๆ” หลิวเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารัว
“อยู่กินข้าวด้วยกัน ให้ป้าฝีมือหน่อย”
เยว่ชิงหานกำลังจะอ้าปากตอบตกลง
แต่กลับมีพลังบางอย่างมาถึง
พลังที่ไร้รูปร่างและต้านทานไม่ได้
ร่างของเยว่ชิงหานสั่นสะท้าน ถ้วยชาในมือหลุดตกแตกกระจาย
“ชิงหาน? เป็นอะไรไป?” จางซิ่วหลานตกใจ
ใบหน้าของเยว่ชิงหานขาวซีดในชั่วพริบตา
นางสัมผัสได้ถึงพลังนั้น
มันส่งมาจากที่ห่างไกล ทะลวงทุกสิ่งกีดขวาง เล็งตรงมาที่นาง
พลังนั้นกำลังดึงนาง
เหมือนมือที่มองไม่เห็นขนาดยักษ์กำวิญญาณของนางไว้ หมายจะกระชากนางออกไปจากที่นี่
“น้า! ลุง!”
เยว่ชิงหานร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ร่างกายกลับไม่อยู่ในการควบคุมอีกแล้ว
เท้าของนางลอยพ้นพื้น กายทั้งร่างเริ่มลอยขึ้นสู่เบื้องบน
“ชิงหาน!”
จางซิ่วหลานร้องลั่น รีบคว้าข้อมือนางไว้
ทว่าพลังนั้นรุนแรงนัก ร่างของเยว่ชิงหานยังคงลอยสูงขึ้นราวกับถูกอะไรสักอย่างฉุดกระชาก จางซิ่วหลานไม่อาจรั้งไว้ได้เลย
“ลูกสะใภ้! จะไปไหน!”