แมกมา
หลิวตี้ว่ายวนอยู่ในแมกมา
รอบด้านเป็นลาวาสีแดงฉานเดือดพล่าน อุณหภูมิสูงเสียดฟ้า
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์ชั้นเก้าอย่างหลิวตี้ อุณหภูมิแค่นี้ยังไม่พอให้เขาวอร์มอัพด้วยซ้ำ
เขาดำดิ่งต่อไป
ใต้พิภพของภูเขาไฟฟูจินั้นลึกเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก
ชั้นลาวาซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ยิ่งลึกลงไป อุณหภูมิก็ยิ่งสูง สีสันจากแดงฉานก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นขาวสว่างจ้าจนแสบตา
ก่อนหน้านี้ยามาตะโนะโอโรจิกบดานอยู่ใต้รากฐานนี้หรือ?
ในที่สุด ปลายทางของลาวาก็ปรากฏขึ้น
หรือจะบอกว่า ปรากฏพื้นที่ว่างเปล่าขึ้นมาก็ได้
หลิวตี้ร่อนลงบนแท่นหิน เงยหน้ามองออกไป
ประตูหินบานหนึ่ง
ประตูหินมหึมาตั้งตระหง่านตรงหน้าเขา สูงประมาณสามจั้ง กว้างสองจั้งเศษ ผิวหน้าเต็มไปด้วยลายเส้นที่เขามองไม่เข้าใจเลยสักนิด
ประตูหินปิดสนิท
แต่ตรงรอยแยกระหว่างบานประตู มีบางอย่างกำลังซึมออกมา
เป็นริ้วบาง ๆ
สีทองอ่อน ฟุ้งกระจายทั่วทั้งพื้นที่
“นี่มันอะไร?”
หลิวตี้ยื่นมือไปแตะปอยวัตถุสีทองอ่อนนั้น
ชั่วพริบตา พลังอบอุ่นชุ่มชื้นสายหนึ่งแผ่ซ่านจากปลายนิ้วไปทั่วร่าง
อายุขัย
อายุขัยของเขาเพิ่มขึ้น
ประมาณหนึ่งวัน
วันเดียว
ฟังดูเล็กน้อยจนไม่น่าพูดถึง แต่รูม่านตาของหลิวตี้หดตัวฉับพลัน
เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์ อายุขัยมีหลักแสนปีอยู่แล้ว อายุที่เพิ่มขึ้นเพียงวันเดียวจึงไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเลย
แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า สิ่งนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ซึมออกมาจากช่องว่างประตูเท่านั้น