“น้าชาย” หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าให้
หลินหย่วนซานเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วดวงตาก็เบิกกว้าง
“ระดับพลังเจ้า... ขั้นฮว่าฝานแล้วหรือ? เจ้าทะลวงถึงขั้นฮว่าฝานแล้วหรือ?”
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า
“ดี! ดี! ดี!”
“ขั้นฮว่าฝานในห้าร้อยปี หว่านเอ๋อร์ เจ้าสร้างสถิติใหม่ให้โลกบำเพ็ญเซียน อนาคตตระกูลหลินเราสดใส! สดใสยิ่งนัก!”
ขั้นฮว่าฝาน
บรรลุขั้นฮว่าฝานภายในห้าร้อยปี
เป็นปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในโลกบำเพ็ญเซียน
หลานสาวของเขาทำได้
เขานึกถึงความกังวลของบรรพบุรุษ นึกถึงตระกูลที่จ้องเล่นงานตระกูลหลิน
หากรู้ว่าตระกูลหลินมีผู้บรรลุขั้นฮว่าฝานอายุน้อยเพียงนี้ พวกมันยังกล้าขยับอีกหรือ?
ไม่กล้า ขั้นฮว่าฝานเพียงคนเดียว ก็พอสะกดพวกกระจอกให้หวาดกลัวแล้ว
ทุกคนพากันเงียบกริบ
ข้างๆ ยังมีคนที่แกร่งกว่ายืนอยู่อีก
หลินหย่วนซานสงบสติอารมณ์
หันไปถามกลุ่มคนตรงหน้า
เขาสัมผัสได้ว่าในกลุ่มมีผู้บรรลุขั้นเอ้อหยวนหลายคน นอกนั้นก็เป็นขั้นจินตันเกือบทั้งหมด
“สหายยุทธ์ทุกท่านมาจากที่ใด?”
หลินหว่านเอ๋อร์ตอบก่อน
“พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น”
“เพื่อนร่วมชั้น?”
“เอ่อ คือเพื่อนที่รู้จักกันน่ะ”
“ดีๆๆ สหายยุทธ์ทุกท่าน สนใจมาที่ตระกูลหลินเรา...”
หลินหย่วนซานยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหลินหว่านเอ๋อร์ขัดเสียก่อน
“น้าชาย อย่าเพิ่งรีบร้อน”
หลินหว่านเอ๋อร์เหลือบมองเพื่อนๆ ข้างหลัง ก่อนจะมองไปที่หลิวตี้
“พวกเรามาครั้งนี้ มีธุระต้องจัดการ รอให้เสร็จแล้วค่อยไปนั่งที่ตระกูลหลินก็ไม่สาย”
หลินหย่วนซานชะงักไปเล็กน้อย แล้วหัวเราะ