จนกระทั่งแสงสามสายพุ่งมาจากขอบฟ้า ตกลงตรงหน้าบันไดวังสวรรค์
โจวหมิงยืนอยู่หน้าบันได เงยหน้ามองเมืองหยกขาวที่ลอยอยู่เหนือเมฆ ขาสั่นสะท้าน
ตะลึงงัน
เขาเคยได้ยินเรื่องวังสวรรค์ ตลอด 500 ปีในทวีปเทียนซี เขาฟังตำนานของวังสวรรค์มานับครั้งไม่ถ้วน
ที่ที่ผู้มีขั้นฮว่าฝานเท่านั้นจึงมีสิทธิ์ก้าวเข้าไป ที่ซ่อนเร้นมรดกแห่งยุคโบราณกาล ที่ที่บรรพบุรุษขั้นต้าฉิงหลับใหล
เขาคิดว่านี่เป็นแค่ตำนาน ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง
ไม่คิดว่าตัวเองจะมายืนอยู่ที่นี่
"ท่านหัวหน้า…" เสียงของเขาสั่นเครือ
"ที่นี่คือ?"
"เจ้าก็เดาได้แล้วไม่ใช่หรือ?"
ฟ่างหย่วนเองก็ฝืนทำใจให้สงบเช่นกัน
เขาอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนมา 500 ปี ได้ยินตำนานนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับวังสวรรค์
ทุกตำนานบอกเขาว่า
วังสวรรค์นั้น ล่วงเกินมิได้
หลิวตี้ยืนอยู่หน้าบันได เงยหน้ามองเมืองหยกขาวนั่นแวบหนึ่ง
"อะไรตำนานสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ก็แค่ที่จำศีลของพวกตาแก่"
"ไปกันเถอะ อีกเดี๋ยวมีเรื่องให้พวกเจ้าช่วย"
ทั้งสามเพิ่งก้าวขึ้นบันได วังสวรรค์ก็ตอบสนอง
ลวดลายค่ายกลบนกำแพงสว่างขึ้น แสงสีทองพวยพุ่งจากลายค่ายกล รวมตัวกันเหนือกำแพงกลายเป็นม่านกำบังแสง
ม่านกำบังนั่นแผ่กลิ่นอายกดดันของขั้นต้าฉิง
นี่คือค่ายกลพิทักษ์อารามของวังสวรรค์ ว่ากันว่าต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุดได้
ลึกเข้าไปในวังสวรรค์ ประตูห้องลับหลายห้องเปิดออกพร้อมกัน