ผู้คนกรีดร้องหนีตายกันอลหม่าน บ้างหลบเข้าในเรือน บ้างมุดลงห้องใต้ดิน บ้างอุ้มลูกริ่งออกนอกเมือง
สายฟ้านั่นน่าสะพรึงเกินไปแล้ว ต่อให้อยู่ห่างไกลไม่รู้กี่ลี้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างทุกสิ่งนั่น
มีคนตะโกนว่าโลกจะแตก มีคนตะโกนว่านี่คือทัณฑ์สวรรค์ มีคนตะโกนขอความช่วยเหลือ
ทว่าสายฟ้าทั้งหมดผ่าลงสู่คนเพียงผู้เดียว
หลิวตี้ยืนอยู่ใจกลางทะเลอสนี ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยแสงสายฟ้าสีดำ เงาร่างเลือนราง
เหล่าสายฟ้าผ่าลงบนร่างเขา แต่ร่างกายเขากลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่เสื้อผ้าก็มิได้ปริแตก
จากนั้น ภัยฟ้าผ่าก็เปลี่ยนไป
เมฆเคราะห์ไม่พลุ่งพล่านอีกต่อไป สายฟ้าไม่ผ่าลงมาอีก
ทุกสิ่งเงียบสงบลง
เงียบจนน่าขนลุก เงียบจนคนใจสั่น
แล้ว ชั้นเมฆก็เริ่มแปรเปลี่ยน
เมฆเคราะห์รวมตัวกันเป็นภาพขนาดมหึมา แขวนลอยอยู่เหนือน่านฟ้าอาณาจักรมนุษย์ ทุกคนล้วนมองเห็น
นั่นคือแผ่นดินรกร้างผืนหนึ่ง
พื้นดินไหม้ดำ ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น
แม่น้ำเหือดแห้ง ท้องธารแตกระแหง
ท้องฟ้าเป็นสีแดงเลือด มีดวงอาทิตย์สีแดงหม่นดวงหนึ่งแขวนอยู่
ซากศพเต็มลานเขาและทั่วแผ่นดิน ราวกับพรมคลุมฟ้าดิน
มีทั้งของเผ่ามนุษย์ เผ่าปีศาจ เผ่าอสูร ตระกูลเทวะ และเผ่าเซียน
ยังมีเผ่าพันธุ์อีกนับไม่ถ้วนที่หลิวตี้ไม่รู้จัก ทั้งรูปลักษณ์ประหลาด ท่วงท่ามากมาย