ผู้อาวุโสที่สุดของเผ่าสวรรค์ผู้นี้ มองคนหนุ่มบนรถเข็นอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
“สามวิถีกลาง... เผ่ามนุษย์มีสัตว์ประหลาดที่บรรลุสามวิถีกลางตั้งแต่เมื่อไหร่”
หลิวตี้หมุนล้อรถเข็นเบาๆ สองที ปรับทิศทางให้หันหน้าเข้าหาจุนเทียน
ในใจเขาคิดคำนวณอย่างเงียบๆ
เมื่อครู่ หลังร่างถูกทำลายและใช้เต๋าแรกเริ่มหลอมสร้างใหม่
นั่นไม่เปลืองพลังแม้แต่น้อย!
แถมยังทำให้เขารู้ขีดจำกัดการป้องกันของตัวเอง
ด้านพลังป้องกันก็ระดับมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ตามที่พวกนั้นว่า
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาอยู่แค่ขั้นข้ามเคราะห์ขั้นเก้ากันล่ะ?
อีกอย่าง การโจมตีของตาเฒ่าแปดคนนั่นก็เจ็บจริง
โดยเฉพาะฝ่ามือสุดท้ายของเฮ่าเทียน เกือบทำให้จิตวิญญาณฉีกขาด ตอนหลอมสร้างใหม่ใช้เวลาซ่อมเกือบครึ่งลมหายใจ
แต่ว่ากันตามตรง
ยังสู้ไม่สะใจ
ปราณมารที่พลุ่งพล่านในร่างกายตั้งแต่ต้นจนจบเหมือนจะสื่อความหมายเดียวกัน
มันเดือดพล่านในไขกระดูก ไหลเชี่ยวในเส้นเลือด ขับเคลื่อนเส้นใยกล้ามเนื้อทุกเส้นให้ทำงานในทิศทางที่รุนแรงยิ่งขึ้น
แปดนภาต่างมองหน้ากัน
ฆ่าตายแล้ว
กลับฟื้น
ยังไม่พออีก
ศึกนี้จะสู้กันยังไง?
ความคิดจะถอยผุดขึ้นในใจของทั้งแปดคนแทบจะพร้อมกัน
ไม่ใช่ความแค้นถึงตาย จะไปเสียเวลาปะทะกับสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไม่ตายไม่รู้จบทำไม