เด็กนั่นคุยกับเขาอยู่สิบวัน ผลก็คือรากวิญญาณถูกแปดเปื้อนไป
หลิวตี้เกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองมีความสามารถนี้
ไม่ได้ตั้งใจ จริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจเลย
เขาพลิกตำราในโลกบำเพ็ญเซียนจนทั่วก็ไม่พบข้อความใดเกี่ยวกับรากวิญญาณของตน แต่วันนี้กลับได้ยินเรื่องนี้จากเผ่าสวรรค์
เขาต้องหาคำตอบให้ได้
ฟ้าครามที่ยืนอยู่หน้าสุดได้สติก่อนใคร กระแอมไอเบา ๆ
“รากวิญญาณอสูร... คือรากวิญญาณสุดขั้วที่ถูกกล่าวถึงในคำทำนาย”
“ผู้ครอบครองรากวิญญาณนี้คือผู้ทำลายทั้งเก้าชั้นฟ้า เก้าชั้นฟ้าจะพินาศด้วยน้ำมือมัน!”
“แล้วไงต่อ?”
หลิวตี้ขัดจังหวะ
“แล้ว...”
“คำทำนายบันทึกไว้เพียงวิธีแยกแยะรากวิญญาณอสูรเท่านั้น”
“ดำสนิทดั่งหมึก กลืนกินสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง สัมผัสก็เปื้อน”
“นอกจากนี้ ไม่มีอีกแล้ว”
หลิวตี้นั่งบนรถเข็น เงียบอยู่นาน
ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
แค่นี้?
“พวกเจ้าผ่าเผ่าสวรรค์ อวดอ้างว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในเก้าชั้นฟ้า แต่ในมือกลับมีแค่คำทำนายกาก ๆ แค่นี้?”
สีหน้าของแปดผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าสวรรค์นั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก ความกระดากอายและโทสะผลัดเปลี่ยนกันฉายชัด
จักรพรรดิยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ในสถานการณ์เช่นนี้ ปล่อยให้หลิวตี้ไปเถอะ ถ้าเขาเอ่ยปากเองอาจจะแย่กว่า
เผ่ามนุษย์กับเผ่าสวรรค์ยังพอมีบุญคุณเก่าหลืออยู่บ้าง แต่หลิวตี้ไม่ใช่