"58 ตัวแล้ว! สิ่งมีชีวิตต่างภพระดับหนึ่งเคราะห์ 58 ตัว! จำนวนสังหารของจ้าวเจิ้งถึง 58 แล้ว!"
เมื่อข้อมูลอัปเดต สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่นี่อย่างใจจดใจจ่อ
"อัปเดตอีกแล้ว! 100 ตัว!"
……
"137 ตัว!"
"ไม่น่า…"
"พวกสิ่งมีชีวิตต่างภพกำลัง… ล่าถอยงั้นหรือ?"
ความเงียบงัน
เงียบสงัดราวกับมีวิญญาณมาสิง
"แน่ใจนะ? แกแม่งแน่ใจนะ?"
"ข้าแน่ใจ! ภาพสดอยู่ตรงนี้ พวกมันกำลังถอยไปทางรอยแยกมืด! ไม่ใช่ถอยทีละตัว แต่ถอยเป็นกลุ่ม!"
"เป็นไปไม่ได้"
มหาจักรพรรดิอาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
"สิ่งมีชีวิตต่างภพไร้อารมณ์ นี่คือกฎตายตัว! ไม่มีอารมณ์ก็ไม่กลัว ไม่กลัวก็ไม่ล่าถอย"
"แต่พวกมันกำลังถอยจริงๆ!"
"นี่มันเรื่องสำคัญ…"
"ถ้านี่เป็นเรื่องจริง มันย่อมเป็นการค้นพบระดับเปลี่ยนประวัติศาสตร์"
"แสดงว่าสิ่งมีชีวิตต่างภพมิได้ไร้สัญชาตญาณตอบสนองเสียทีเดียว หรือพูดอีกอย่างก็คือ…"
"ผู้นี้สร้างการคุกคามเกินขีดจำกัดที่พวกมันจะทนได้"
"สวรรค์…"
"เขากำลังไล่ตาม"
"อะไรนะ?"
"จ้าวเจิ้งไล่ตาม! พวกสิ่งมีชีวิตต่างภพที่ล่าถอยไป เขาไล่ตามหมดเลย!"
"บ้าไปแล้ว! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!"
"จ้าวเจิ้ง! ได้ยินหรือไม่! หยุดไล่ตามเดี๋ยวนี้! นั่นมันทางไปรอยแยกมืดนะ!"
ไม่มีเสียงตอบรับ
บนหน้าจอ ร่างนั้นยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด เร็วกว่าพวกสิ่งมีชีวิตต่างภพที่แตกหนีกระเจิงเสียอีก