"เจ้าเด็กหลิวตี้นี่แต่เล็กก็ว่านอนสอนง่ายแล้ว สถานการณ์วันนั้นเจ้าก็ใช่ว่าจะไม่เห็น พวกผู้บำเพ็ญเซียนถูกดูดเข้าไปกันหมด"
"หลิวตี้บ้านเรากว่าจะกลับมาได้คงต้องฝ่าฟันความยากลำบากมามากมายสินะ?"
พูดพลางจะยื่นมือไปลูบหัวหลิวตี้
หลิวตี้รีบหลบหลีก มีคนนอกอยู่ด้วย จะเสียหน้าไม่ได้
เยว่ชิงหานยืนดูเหตุการณ์นี้อยู่ข้าง ๆ แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ที่แท้จักรพรรดิอสูรที่เหล่าผู้ทรงอิทธิพลต่างเผ่าพากันหลีกทางให้เมื่ออยู่ข้างนอก พอกลับถึงบ้านต้องมาเจอพ่อแม่มนุษย์ธรรมดาสองคนกับสภาพแบบนี้ แม้แต่เถียงยังไม่กล้าเถียง
ทว่าอำนาจการโจมตีของพ่อหลิวไม่ได้หยุดลง พอบ่นลูกชายไม่กลับบ้านเสร็จ หัวข้อก็วกไปอีกเรื่องอย่างไร้รอยต่อ
"แต่ว่ากลับมาพูดความจริงเถอะ..."
ท่าทีของคุณพ่อหลิวเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือทันที สายตาที่มองเยว่ชิงหานนั้นอ่อนโยนยิ่งนัก
"ชิงหานเป็นเด็กสาวที่ดีจริง ๆ พ่อกับแม่เธอถูกชะตากับนางมาก ชอบจริง ๆ"
เยว่ชิงหาน: "?"
"คุณหนูบ้านนี้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เจ้าต้องรักษานางไว้ให้ดี ๆ"
คุณแม่หลิวเองก็พูดเสริม
"พวกเจ้าสองคนคิดว่าจะ..."
"อะแฮ่ม..."
หลิวตี้เอ่ยขัดขึ้นมาทันท่วงที
"พ่อ แม่ พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ากับนาง..."
พูดได้ครึ่งเดียวก็หยุดกึก
ความสนใจของเขาถูกสิ่งอื่นดึงไป
ปกติจิตหยั่งรู้ของเขาก็แค่แผ่ปกคลุมดาวน้ำเงินทั้งดวงแบบไม่ตั้งใจ ไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ขยายออกไปไกล ต่อให้ใครว่างก็คงไม่ใช้จิตหยั่งรู้สแกนทั่วระบบสุริยะเล่นหรอก
ทว่าขณะนี้ นอกชั้นบรรยากาศของดาวน้ำเงิน มีสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้